. . . طرح وداستان

نگاهی به کتاب "روی ماه خداوند را ببوس"

2012-01-02T17:45:00.000-08:00

"روی ماه خداوند را ببوس"

نویسنده : مصطفی مستور

انتشارات: چاپ مرکز

نوبت چاپ: چاپ سی و سوم

برگزیده‌ی جشنواره‌ی قلم زرین

خلاصه‌ی داستان

یونس فردوس دانشجوی دکترای فلسفه و سایه دانشجوی کارشناسی ارشد الهیات هر دو مذهبی و متدین که دو سال پیش عقد کرده و نامزد شده‌اند. پدر میلیونر سایه موعد ازدواج را به بعد از گرفتن درجه ی دکترای یونس موکول کرده است. هر دو در حال نوشتن پایان نامه های دکترای خود هستند. تز یونس تهیه‌ی یک تحلیل جامعه‌ شناسانه از علل خودکشی دکتر مهندس پارسا است که دو سال پیش اتفاق افتاده است و موضوع پایان‌نامه‌ی سایه در رابطه با گفتگوی خدا با موسی‌است۰

کار تحقیق و بررسی علل خودکشی دکتر پارسا، گفتگو با همه ی دانشجویان وی از جمله مهتاب، دختری که پارسا عاشق‌اش بوده است و همچنین دوست اش شهره بنیادی، گفتگو با مادر پارسا و دیگرمراجع قانونی و مرتبط، طرح کلی داستان را تشکیل می دهد و در همین بستر جدل های ایدیولوژیک و

عقیدتی یونس با نامزد‌اش سایه و دوست مشترک‌ شان علیرضا درونمایه‌ی داستان است

۰در کنار یونس و سایه دیگرشخصیت های داستان از این قرارند

دکتر مهندس محسن پارسا جوان مجرد سی و چهار ساله است که دکترای تخصصی خود را از دانشگاه پرینستون آمریکا در رشته‌ی فیزیک کوانتم

گرفته است. به مدت چهار سال در دانشگاه های داخل کشورمبانی فیزیک مدرن، نسبیت عام و نظریه‌ی کوانتم تدریس کرده است. چهار کتاب علمی در زمینه‌ی فیزیک جدید تالیف کرده و دو سال پیش خودکشی کرده است۰

-----------------

مهرداد که از نه سال پیش بدنبال سالها نامه نگاری با جولیا دوست دختر مکاتبه‌ای‌اش ازدواج کرده و ساکن آمریکاست، اینک بدلیل ابتلای جولیا به سرطان که شانس زنده ماندن ندارد، برای بردن مادرش پیش خود به ایران آمده است۰

جولیا زن مهرداد که افکاری مشابه یونس دارد با تلفن های گاه‌گداری خود

وضعیت فکری یونس را آشفته تر می کند۰

-----------------

علی ( علیرضا) دوست مشترک سایه، یونس، و مهرداد است که برای چندمین بار به جبهه رفته است و بعد از قبول قطعنامه صلح از جبهه برگشته و از دانشگاه صنعتی امیر‌کبیرمهندسی کامپیوتر گرفته است و همچنین فوق لیسانس مهندسی الکترونیک دارد. مجرد است و با مادر و خواهر کوچک اش در یک آپارتمان صد وبیست متری زندگی می‌کند. با این که چند موسسه‌ برای تدریس کامپیوتر از او دعوت کرده‌اند اما ترجیح داده به عنوان مدیر یک سازمان کوچک دولتی که کارش رسیدگی به امور خیریه است کار کند۰

از مصطفی مستورقبلا مجموعه‌ی داستان( من گنجشک نیستم) و (عشق در پیاده رو) را خوانده بودم که بجز سه، چهار داستان بقیه زیاد چنگی بدلم نزده بود. ؛ روی ماه خداوند را ببوس؛ اولین رمان این نویسنده است۰

چیزی که حتی بیش از عنوان چشمگیر کتاب روی پیشخوان کتابفروشی توجه‌ام را جلب می کند، عبارت(چاپ سی‌و سوم)* است که در گوشه ی سمت چپ بالای کتاب به چشم می خورد. کتاب را ورق می زنم تعداد چاپ عدد پنج هزار را نشان می دهد، حساب می کنم اگر هر نوبت چاپ را سه هزار نسخه هم فرض کنیم حتی نه پنج هزار، چیزی به حوالی رقم یک صد هزار می رسیم که با توجه به جمعیت جامعه‌ی کتاب خوان کشورمان اندکی بودار بنظر می رسد۰

مستور گرچه در رکاب خلیفه سفرنامه نمی نویسد با این حال یک نویسنده ی مکتبی محسوب می شود که هم شم اقتصادی دارد و هم شم جامعه ‌شناسانه. موضوعاتی که مستور انتخاب می کند و عناوینی که بر کتاب های خود برمی‌گزیند، در کنار قشر عظیم روشنفکرانی که در برزخ وجود یا عدم وجود خدا گیر کرده‌اند، از حمایت لشکر عظیم بسیجی های مکتبی، حوزه‌های علمیه، مساجد، حسینه‌ها و... نیزبرخوردار می شود، در این میان قلم شیوا و نثر دلنشین مستور نیز مزید بر علت است۰

؛روی ماه خداوند را ببوس؛ رمانی است ایدولوژیک و واقع‌گرا که در بیست بخش و با زاویه‌‌ی دید من راوی نوشته شده است گره اصلی داستان ظاهرا کشف دلایل جامعه‌شناسانه‌ی خودکشی دکتر پارسا است ولی در خوانش داستان متوجه می‌شویم که این موضوع جز دست‌آویزی برای پیشبرد داستان نیست و در اواخر رمان به بوته‌ی فراموشی سپرده می‌شود

نویسنده با شم جامعه شناسانه‌ی خود، بر روی ملموس‌ترین و عمده‌ترین دغدغه ی فکری قشر روشنفکران مذهبی که دراثر تبهکاری سیاسی و رسوایی های اخلاقی و اجتماعی نمایندگان خداوند بر زمین پاک نا‌امید شده‌اند و به این سوال اساسی رسیده‌اند که : آیا خداوندی وجود دارد؟ انگشت می‌گذارد

نویسنده در هیبت یونس فردوس ، با استفاده از موضع موثر راوی داستان در طول پروسه‌ی جدل های ایدولوژیک با دیگر کاراکتر ها، به عنوان کسی که ظاهرا باور های مذهبی خود را زیر سوال برده است با مخاطبین خود همسویی می‌کند تا با جلب اعتماد این قشر رو به تزاید، آرام آرام آنان را به مسلخ تسلیم در برابر ایدولوژی ورشکسته‌ی قدرت حاکمه بکشاند۰

ظاهرا تزلزل در باورهای ایدولوژیک یونس، رابطه‌ی وی را با نامزدش سایه به زیر سوال می برد۰

سایه در رابطه با پایان‌نامه‌اش ؛گفتگوی خدا با موسی؛ آیه های ۱۲ و ۱۳ را از سوره‌ی طه به یونس می خواند. در ادامه‌ی گفتگوی شان یونس از سایه می‌پرسد: بنظر تو خداوند واقعا بر کوه تجلی کرده؟؛ منظورم اینه که تو مطمین هستی خداوند بر کوه تجلی کرده؟؛ ... من امروز با من دیروز من سال ها فاصله داره. آن چه که الان می فهمم اینه که همه‌ی این چیز ها افسانه‌س.؛

می‌گوید : ؛ دیشب تا دیر‌وقت بیدار بوده‌ای و معلومه که اصلا سر حال نیستی.؛

عصبانی می شوم و با فریاد می گویم: ؛ منظورت اینه که عقل‌م را از دست داده‌ام؟ همیشه همین طوره. هر کس بخواد یک قدم از خرافات و منقولات فاصله بگیره یا انگ دیوونه می خوره، یا مارک ملحد، یا مهر روشنفکر. اتفاقا هیچ وقت تا این حد سر حال نبوده‌ام.؛؟؛-

؛ ...زمانی به این چیز ها اعتقاد داشتم اما حالا نمی‌تونم به چیزهایی که تو و علی و چه می‌دونم، خیلی های دیگه ایمان دارید، ذره‌ای باور داشته باشم.نمی تونم.خودم هم از این وضعیتی که دچارش شده‌ام راضی نیستم اما احساس می‌کنم باید یک روزی این چیز ها رو می فهمیدی.؛.۰۰۰-

همچنین جایی یونس از مهرداد می‌پرسد

؛ اگه خداوندی هست پس این همه نکبت برای چیه؟این همه بدبختی و شر

که از سر و روی کاینات می باره واسه چیه؟ کجاست رد پای آن قادر محض؟ چرا این قدر چیز ها آشفته و زجرآوره؟ کجاست آن دست مهربان که هر چه صداش می‌زنند به کمک هیچ کس نمی‌آد؟ هر روز حقوق میلیون ها نفر روی این کره‌ی خاکی پایمال می شه و همه هم تقاضای کمک می کنند اما حتی یک معجزه هم رخ نمی ده. حتی یکی. ستم‌گران دایم فربه‌تر می‌شوند و ضعفا در اکناف عالم یا اسیر سیل می‌شن و یا زلزله... این همه کودک ناقص‌الخلقه تاوان چه چیزی را دارند پس می‌دن؟ چه گناهی مرتکب شده‌اند... ؛صفحه‌ی ۲۴ پاراگرا.ف۲

سایه موضوع تزلزل ایدولوژیک یونس را با علیرضا در میان می گذارد،

اینجا نویسنده نخست پنهان و آشکار، از علیرضا (عقل کل داستان) شخصیتی مرموز وپیامبرگونه‌ای می سازد که حتی می تواند دست به معجزه بزند تا تسلیم کامل و بی قید و شرط یونس را در برابر وی توجیح کند. یونس دانشجوی متعصبی که زمانی رشته‌ی فلسفه را صرفا برای دفاع فلسفی ازحریم دین انتخاب کرده بود اینک ظاهرا در جریان زندگی روزمره با تضاد های وحشتناکی روبرو شده و با هزاران چرای بی جواب دست به گریبان است

علی می گوید: گاهی پرسش هایی هست که از؛چرا پارسا خودکشی کرد؟ ؛ دشوارترند. پاسخ های این سوال ها چیزهایی هستند که از سطح ادراک ما فراترند

،...این چیز ها رو نمی‌شه فهمید یا درک کرد یا حتی توضیح داد. به این چیزها می شه نزدیک شد یا اون ها رو حس کرد و حتی در اون ها حل شد

اما هرگز نمیشه اون‌ها رو حتی به اندازه‌ی ذره ای درک کرد و فهمید....؛:

علی نگران تزلزل ایمان یونس است

ـ نگران این که ناگهان از خودت شکست بخوری. این که اون‌قدر نزدیک بشی که دیگه چیزی دیده نشه. پارسا خودکشی کرد و تو هنوز نمی‌دونی چرا. پاسح‌ش هرچی که یاشد حقیقت کوچکیه اما حقایق بزرگ‌تری هم هست: آیا موسی در وادی مقدس کلام خداوند را شنید؟ کسی نمی دونه. هیچ‌کس نمی‌تونه با منطق علمی ثابت کنه که موسی در آن شب سرد و تاریک صدای خداوند رو از میان درخت شنید یا نشنید. آیا خداوند بر کوه طور تجلی کرد؟ کسی نمی‌دونه...آیا خداوند وجود داره؟ کسی نمی دونه...... ما به این چیزها

می تونیم ایمان داشته باشیم یا نداشته باشیم، همین...؛

ـ من به چیز‌هایی ایمان می‌ارم که اون‌ها رو بفهمم. منظورم از فهمیدن تجربه و عقله.؛۰۰۰

می‌گوید: من واقعا از این که ملحد ها نمی‌تونند خداوند رو تجربه کنند متاسفم. در تجربه‌ی خداوند،بر خلاف تجربه‌ی طبیعت که قانون‌هاش بعد از آزمایش به دست می آید، اول باید به قانونی ایمان بیاری و بعد اون رو آزمایش کنی۰۰۰

آوردن تمامی صحبت های علی و یونس سخن را به درازا می کشاند. مشت نمونه‌ی خروار است همان‌طور که می بینید نه فلسفه که تماما سفسطه است و گویی در یونس هم چندان کارگر نمی‌افتد تا این‌که معجزه‌ای رخ می دهد، توجه کنید

علی دوباره به جعبه‌ی دستمال کاغذی روی میز خیره می شود و این بار با شدت بیش‌تری به آن تلنگر می زند. جعبه‌ی مقوایی دستمال کاغذی می‌لغزد تا از کنار خرس عروسکی جا‌کلیدی می گذرد و به گوشه‌ی فنجان برخورد می

کند و اندکی مایل می شود و بعد به سرعت به لبه‌ی میز نزدیک می شود. برای لحظه‌ای دست‌ام را جلو می برم تا مانع افتادن جعبه از روی میز شوم اما جعبه نمی افتد جعبه‌ی دستمال در حالت ناپایداری متوقف می شود . تنها جزُ کوچکی از آن روی میز است و بقیه‌اش در هوا معلق مانده است! من،

حیرت‌زده، محو جعبه‌ی دستمال شده‌ام. با آمیزه‌ای از شگفتی و هیجان و تردید و پرسش و ترس به علی نگاه می کنم. علی با دست‌هاش صورت‌اش را پوشانده است و تکان نمی خورد۰

صفحه‌ی ۷۳ پاراگراف ۳

؛حتی یک معجزه هم رخ نمی ده. حتی یکی.(صفحه‌ی ۲۴ پاراگراف ۲) . بفرمایید، این هم معجزه. می‌بینید که با معجزه‌ی نیفتادن جعبه‌ی دستمال کاغذی!!! تمامی سوالات یونس پاسخ داده می شود، دیگر گور پدر فقرا، گور

پدر بدبخت و بیچاره ها، گور پدر بچه های فلج مادرزاد،،گور پدر بچه های ناقص‌الخلقه،..و...و...و

علی سر شام در رستورانی بعد ازیک سخنرانی طولانی به یونس و مهرداد می گوید... کسی که فقط خوب ها را انجام میده به تدریج به یکی از کانون های هستی تبدیل می شه. منظورم از کانون اینه که در هر نقطه که ایستاده می تونه هستی رو در سیطره و فرمان خودش داشته باشه.چنین کسی اگر بخواد نه تنها صدای سوسک ها که حتی خیال های اون ها رو هم می‌تونه درک کنه. او در سطحی بالاتر حتی می تونه مانع غروب خورشید بشه یا حتی ماه رو نصف کنه. ..صفحه‌ی ۸۷ پراگراف۱

یونس و مهرداد هر دو لالمونی گرفته‌اند، حتی لااقل با همان منطق خودشان نمی پرسند که این خداوند شما، یا همان کانون که می گویی، نمی شود بجای

شنیدن صدای سوسک‌ها صدای فقیر فقرا را بشنود؟ بجای درک خیال سوسک‌ها درد و رنج و بد‌بختی های بی‌شمار میلیون‌ها انسان درد کشیده و ستمدیده‌ی این کره‌ی خاکی را درک کند؟ بجای ممانعت از غروب خورشید، نمی تواند به این همه سوانح طبیعی، زلزله،سیل، طوفان، خشکسالی، چاره‌ای بیند‌یشد؟ این خدای شما نمی تواند به‌جای نصف کردن ماه که هیچ دست‌آوردی

هم در بر ندارد، فکری برای این‌همه کودکان ناقص‌الخلقه، این همه درد‌های

بی‌درمان، این همه فقر و فلاکت وبدبختی که نسل در نسل گریبان تهی‌دستان دنیا را گرفته است کاری انجام دهد؟

و در خاتمه قرار می شود که یکی از این کانون ها ( که یونس هم دیگه می شناسدش) زن سرطانی مهرداد را از راه دور ،در فلوریدای آمریکا ازمرگ حتمی نجات دهد

وقتی رییس جمهور مملکتی طرح برنامه‌ی ده ساله‌ی خود را نوشته و در چاه جمکران می اندازد، وقتی دعا و رمل و اسطرلاب جای دست‌آورد های علم پزشکی را می‌گیرد، و زمانی که سنت های عهد بوقی و ارتجاعی قمه‌زنی و گل مالی برای مردگان هزار‌ساله دوباره علم می شود نویسندگانی از این دست نیز باید کمر همت بر میان بسته تا در ازای خاک پاشیدن به چشم توده ها برای جا اندازی خرافاتی از این دست
خود نیز به نوایی برسند

حرکات و اعمال کاراکتر های داستان با شخصیتی که نویسنده در ذهنیت خواننده خلق کرده است خوانایی ندارد و برای خواننده باورپذیر نیست وهمچنین نکات دیگری که ناشی از بی‌توجهی تکنیکی نویسنده است در داستان به چشم می‌خورد۰

الف -عمل خودکشی به کاراکتر دکتر پارسا که فردی منظبط، پر تلاش و

تندرست بود و زندگی پر باری داشت نمی خورد. کسی که در چهار سال

تدریس در دانشگاه های کشور، چهار کتاب علمی در رابطه با فیزیک جدید تالیف کرده است ۰

ب ـ عجیب و غریب، بی‌سر و ته و در واقع لوس بودن نامه های دکتر پارسا به مهتاب

پ ـ وارد کردن بی مورد زن مهرداد و دختر‌ش در داستان با آن مکالمات تلفنی نا‌مربوط و روانپریش.. اینکه قبل از تولدش کجا بوده. نمی‌دونه چرا

بیست و پنج سال قبل، نه یک سال زودتر و نه یک سال دیرتر متولد شده و اینکه دختر چهار ساله‌ی مهرداد از راه دور زنگ میزند و دقیقا در رابطه با خدا، چیزی که یونس دوست دارد بشنود، حرف می زند

ت ـ مسکوت گذاستن یا فراموش کردن تحقیق روی پرونده‌ی پارسا با دکتر روانپزشک‌اش که اصولا می بایست نتایج مفیدتری از رفتن به ملاقات کیوان بایرام در سلاخ‌خانه آنهم در آن بلبشوی کشار گاوها و سر و صدا داشته باشد. انگار بایرام نمی توانست آن چند کلمه را پشت تلفن بگوید یا بعد از کار قرار ملاقاتی بگذارد. اگر قصد نویسنده تشریح صحنه ی کشتار گاو ها به خواننده است، به چه منظور؟ چه کمکی به کل داستان می تواند بکند؟

ث - نویسنده در حین گفتگوی بسیار مهم و جدی‌اش با علیرضا در رابطه با مهم‌ترین مشکلات و دغدغه های فکری اش، یک مرتبه می رود به سراغ کنترل تلویزیون و تلویزیون را روشن می کند و چند سطر پایین تر اضافه می کند که تلویزیون برنامه‌ای در رابطه با کشف تلسکوب پخش می کرد. خواننده از خود سوال می‌کند ، خوب که چی؟ البته این بنوعی سبک کار مستور است، تداخل کنش های مختلف در هم‌دیگر در داستان های دیگر وی نیز به چشم می خورد و نویسنده به‌خوبی هم از این شیوه بهره می جوید، ولی نه در همه جا. حداقل باید کمکی به داستان بکند یا ربطی داشته باشد۰

ج - آوردن خل بازی های طولانی و خسته کننده‌ و نامربوط دو بیمار روانی

در بیمارستانی که منصور را برده‌اند

چ - به طریقی علیرضا مطلع می شود که حال دوست‌اش منصور وخیم است و به کمک احتیاج دارد، علیرضا ماشین‌اش توی تعمیرگاه است، به یونس زنگ می‌زند، یونس بلند می شود اول می رود دنبال علیرضا، آن‌هم در ترافیک شهری مثل تهران، او را از خانه‌اش بر‌میدارد، بعد دو تایی میروند به خانه‌ی منصور و در واقع جنازه‌ی منصور را بر‌میدارند و می‌گذارند در

صندلی عقب و به بیمارستان می‌برند و پزشک اورژانس بعد از معاینه می گوید ، منصور ده دقیقه قبل تمام کرده است۰

خواننده باید فرض کند که این اتفاق در دونقوزابادی، جایی در پشت کوه های صعب‌العبور،آنهم در یخبندان زمستان اتفاق افتاده باشد و الا مگر می‌شود در پایتخت ده دوازده میلیونی کشورثروتمندی مثل ایران یک آمبولانس نباشد که حداقل ده دقیقه زود‌تر منصورمادر مرده را به بیمارستان برساند.حالابگذریم از این که نویسنده نمیداند یا میداند و توجه نمی کند که در یک چنین مواقعی هیچ مادری نمی‌تواند جنازه‌ی فرزند‌ش را رها کرده و در خانه بماند۰

ح - مهرداد فرد تحصیل کرده‌ای که حداقل نه سال است در آمریکا زندگی می‌کند و یک زن مریض و دختر چهارساله‌ای در خانه دارد،احتمالا حتی در داخل خانه‌ی شخصی خودش هم سیگار نمی کشد، یا حداقل نباید بکشد، چه برسد به خانه ی خانم فخریه مادر دکتر پارسا، که برای اولین بار وارد می شود آن هم بدون آن‌که شخصا دعوت شده باشد و ننشسته سیگار روشن می کند. این حرکت مهرداد حداقل به من خواننده‌ی خارج کشور قابل هضم نیست۰

خ - صحنه های پایانی داستان که در پارک خلوتی می گذرد و یونس مشغول خواندن چند نامه از پارسا و مهتاب است ، بچه ها در پارک مشغول بازی

هستند. پسر بچه‌ای که نخ بادبادک‌اش پاره شده و در گوشه‌ای کز کرده و

بغض کرده است، یونس احتمالا با الهام از کلمات قصار علیرضا در مورد تبلور وجود خدا در کودکان بادبادک‌اش را تعمیر و هوا می‌کند

؛؛ ...صدای فریاد شادی پسرک توی پارک بلند می‌شود. به پشت سرم نگاه

می کنم اما وقتی پسرک جیغ می کشد: ؛هورا! هورا! بچه ها بابادک من

رسیده به آسمون، رسیده به خدا؛ به آسمان نگاه می کنم. به جایی که بادبادک رسیده است به خداوند۰

این آخرین جمله‌ی کتاب است، در صحنه‌ای کاملا ساختگی ونچسب، آخرین مانده‌های ارتداد یونس از بین می‌رود. البته اگر به آغاز کتاب توجه کنیم که با این جمله( هرکس روزنه‌ای است به سوی خداوند، اگر اندوهناک شود. اگر به شدت اندوهناک شود.) نباید ازاین همه بحث و جدل های باسمه‌ای و به

اصطلاح ایدولوژیک و همچنین این گونه پایان‌بندی تعجبی بکنیم
این کتاب اخیرا در تعداد پنج هزار نسخه به چاپ سی و ششم نیز رسیده است

2011-11-05T00:33:00.000-07:00

نگاهی به مجموعه داستان " تا دوردستها "

نوشته‌ی علی رادبوی- سیاتل

از فرامرز پورنوروز

ونکوور-کانادا

دومین مجموعه داستان علی رادبوی، نویسنده ی ساکن سیاتل با نامِ "تا دور دستها" در 130 صفحه، در تابستان گذشته چاپ شده و در دسترسِ علاقمندان قرار گرفته است. این مجموعه شامل 22 داستان کوتاه است. داستان هایی با نام های: آری ویرجینیا، جعبه ها، حاجی اکبر، تا دوردستها، راز بقا، روزی مثل همه ی روزهای دیگر، زنبورها...

بیشتر داستان های علی رادبوی شبیه عکس هایی هستند که تنها از نیمی از صحنه های زندگی گرفته شده باشند. نیم دیگر هر یک از این عکس ها را خواننده باید با توجه به ویژگی های روحی و شخصیتی و نیز جایگاه اجتماعی خود پُر کند تا تصویر یا عکس کاملی از یک صحنه را پیش رو داشته باشد. یعنی بی مشارکتِ خلاقانه ی خواننده، داستان شکل نهایی خود را پیدا نمی کند. بعبارت دیگر، علی رادبوی داستان کوتاهی را در۵۰-۶۰سطر برای ما بازگو می کند تا ذهن ما را به سوی داستان طولانی تری که پس و پشتِ آن است، هدایت کند. بنابراین خواننده ی منفعل ممکن است لذتی را که از کشفِ ناگفته های متن حاصل می شود، از دست بدهد.

بعنوان مثال نگاهی می کنیم به اولین داستان این مجموعه، با نامِ "آری ویرجینیا".

راوی داستان که راننده ی اتوبوس شهری ست، در یک صبح یکشنبه، هنگامی که برای چند دقیقه استراحت از اتوبوس پیاده می شود، متوجه تابلویی می شود که بر بدنه ی اتوبوس نصب شده است: " آری ویرجینیا، خدایی وجود ندارد." اینکه شرکت اتوبوسرانی چرا این تابلو را بر بدنه ی اتوبوس نصب کرده و چه چیزی را می خواهد تبلیغ کند، یا کدام شرکت تجاری و به چه منظوری چنین کاری کرده، برای ما مشخص نمی شود. در حقیقت اهمیتی هم ندارد. زیرا در کشوری مثل آمریکا که تجارت و سود حرف اول را می زند، از هر شعار و تبلیغی می توان استفاده کرد و توجه مخاطبین یا مشتریان را جلب کرد. اهمیت قضیه در چگونگی واکنش و برخورد مسافران اتوبوس به تابلو است که راوی آن را برای ما برجسته می کند. صبح روز یکشنبه تعدادی از مسافران آن خط اتوبوس که به کلیسا می روند، نصب چنان تابلویی، آنهم بر بدنه ی اتوبوس را کاری ناپسند می خوانند و در صحبت هایی که بین شان رد و بدل می شود، نارضایتی خود را نشان می دهند. حتی یکی از آن ها تصمیم می گیرد که بعدا قضیه را با مسولین شرکت اتوبوسرانی در میان بگذارد. چند ایستگاه بالاتر میشل، که تمام زندگی اش در دو چمدانِ رنگ و رو رفته خلاصه می شود و شب و روز آنها را به دنبال خود می کشاند، سوار می شود. او که بخاطر باران دیشب و سردی هوا گویا شب سختی را پشت سر گذاشته، صبح بخیری با راننده رد و بدل می کند و بعد با صدای بلند خطاب به راننده ی اتوبوس می گوید:

تابلوی روی اتوبوس ات را دوست دارم! آری ویرجینیا، خدایی وجود ندارد. ولی بهشون بگو که قبل از خدا، کلمه ی مطلقا را جا انداخته اند

بعد رو می کند به مسافرین و می پرسد: "کسی اینجا با نوشته ی روی اتوبوس مخالف است؟"

از هیچکس صدایی در نمی آید،

بیرون، پودر باران و مه در هم آمیخته و چشم انداز را در هاله ی دودی رنگی فرو برده است.

داستان همانطور که ساده شروع شده، با همین جمله ی ساده هم تمام می شود. کل متن داستان از شصت سطر بیشتر نیست؛ ولی داستان طولانی تری در ذهن خواننده شکل می گیرد:

بی خانمانیِ زنی تنها در یک شب بارانی.

آیا مورد میشل را می توان در سطح جامعه به شرایط زیستِ خیلی های دیگر تعمیم داد؟

آیا خداهای متفاوتی بر هستی حاکم اند، یا خدایی یگانه بندگانش را نظاره می کند؟ و نیز این پرسش که در یک شب بارانی و سرد، بر بی خانمان ها چه می گذرد؟

هر خواننده ای با دیدگاه خاص خود می تواند برای ساعاتی دراز با پرسش هایی از این دست که در ذهنش شکل می گیرند، درگیر شود.

داستان زنبورها یکی دیگر از داستان های این مجموعه است که وقتی تمام می شود، ذهن خواننده را به فضاهای عمیق تری می کشاند

در داستان زنبورها راوی تمام تلاشش را برای از بین بردن لانه ای که زنبوران در محوطه ی بازی بچه ها در مهد کودک ساخته اند، به کار می برد و سرانجام، آن را از بین می برد. اما زنبوری عصبانی، دست از سر راوی برنمی دارد، و آخر سر هم، پای چشم او را نیش می زند.

هنوز هم زیر چشمِ راستم ورم کرده است و می سوزد. البته زخم شمشیر که نیست. می شود تحمل اش کرد. ولی انگار زخمِ کهنه ی دیگری در من سر باز کرده است که تمام شب را بی قرار بودم

راوی بیش از این نمی گوید و داستان تمام می شود؛ و ما می مانیم که این کدام زخم کهنه است که در وجود راوی سر باز کرده است؟ داستان در باره ی زخم کهنه هیچ نمی گوید و این خواننده است که باید تصویر را کامل کند.

آیا لانه ی ما را هم، که در سرتاسر کره ی خاکی پخش شده ایم، مثل لانه ی زنبوران منهدم کرده اند؟ آیا ما نیز به اندازه ی زنبورها برای بازپس گیری لانه مان تلاش و جانفشانی کرده ایم؟ آیا با طعم تلخ بی وطنی و درد جانکاهِ بیخانمانی آشناییم؟

این ویژگیِ داستان ها، که خواننده را در بازسازی دنباله ی داستان و فراتر رفتن از متنِ پیشِ رو، شریک می کند، به کارهای علی رادبوی جذابیت می دهد.

اما آیا او توانسته در همه ی داستان های این مجموعه، به این شیوه عمل کند و خواننده ی کنجکاو را به دنبال خود بکشاند؟

برای پاسخ به این پرسش، داستان کوتاهِ دیگری از این مجموعه را مرور می کنیم

در داستان "فشار خون" زن و مرد نسبتا مسنی سوار اتوبوس می شوند. در هرکدام از صندلی های چهار نفره ی دَم درِ ورودی، که پشت به خیابان دارند، یک جای خالی برای نشستن وجود دارد. مرد وقتی وارد می شود، نگاهی به هر دو صندلی خالی می اندازد. می ماند که کدام یک را انتخاب کند. سمت راستی یا سمتِ چپی را. در هر دو حالت می تواند شانه به شانه و تنگِ یک زیباروی جوان و سکسی بنشیند. طولی نمی کشد که انتخاب خودش را می کند و به سمتِ دختری که یک هوا چاق تر است و با دامنی کوتاه تر، راه می افتد. همان لحظه که می خواهد بنشیند، زنش از پشت سر سریع بازویش را می گیرد و می گوید: "یک دقیقه صبر کن عزیزم." بعد، مادرانه رو به دختر کرده و از وی می خواهد که اگر برایش مساله ای نیست، کنار دختر دیگر بنشیند تا جا برای هر دوی آنها باز شود. مرد، که از نشستن در کنار دختر محروم شده، به زنش اعتراض می کند که چرا در همه ی کارها دخالت می کنی؟

و زن می گوید: عزیزم قصد اذیت تو را ندارم. فقط نگران بالا رفتنِ فشار خون تو هستم!

با پایان یافتن داستان فشار خون، چه چیز برای خواننده باقی می ماند تا بتواند آن را دستمایه ای برای تداوم داستان در ذهن و تخیل خویش کند؟

این داستان که در سی سطر جمع و جور شده، بیشتر شبیه لطیفه هایی ست که با یک بار شنیدن یا خواندن، از مزه می افتند. خواننده ی مجموعه ی دور دستها که داستان ویرجینیا... را می خواند، توقع دارد که بقیه داستان ها هم در همان سطح یا چیزی شبیه آن باشند. ولی واقعیت این است که تعدادی از داستان های این مجموعه، در مقایسه با داستانی مثل آری ویرجینیا... یا زنبورها، در سطح پایین تری قرار دارند و این نشان می دهد که نویسنده در انتخاب بعضی از داستان های این مجموعه، چندان دقتی به کار نبرده است.

از علی رادبوی حدود ده سال قبل مجموعه داستان خانه های مردم را خوانده ایم و هنوز داستان زیبای مارگریت و نیز داستان کوتاهِ خانه های مردم برای منِ خواننده زنده است و گاه گریبانم را می گیرد.

هر نویسنده را باید با توجه به معیاری که خود در اختیارمان می گذارد، سنجید. علی رادبوی ده سال قبل چند داستان ماندگار آفرید. در مجموعه داستان دوردستها هم داستانهای ماندگاری مثل آری ویرجینیا... می توان یافت. بنابراین طبیعی ست که توقع مان ا ز نویسنده ی این داستانها بالا تر برود. زیرا که او با معیاری که خود با نوشتن داستان های خوب به دست داده، این انتظار را در ما برانگیخته است.

********

این نقد هفته‌ی پیش درهفته نامه‌ی فرهنگ شهر ونکوور به چاپ رسیده است

2011-10-03T22:33:00.000-07:00

http://www.babakradboy.com/

:از سفر لندن برگشته بود که زنگ زد. . بعد از کلی چاق سلامتی و گپ زدن از دیده ها و شنیده ها گفت

راستی می دونی که برای (وی- ام -ای) کاندید شده‌ام؟

گفتم: وی، ام، ای چی هست پسرم

گفت: ویدیو میوزیک اوارد

گفتم : چیز خوبیه ؟ منظورم یعنی مهمه؟

گفت: آره، مهمه، رفتی خونه از نازلی بپرس

خونه که رسیدم، از نازلی پرسیدم: می دونی وی، ام، ای چی هست دخترم؟

با چشم های گشاد شده گفت: خوب؟

گفتم:نه ، چی هست؟ چیز مهمی‌ یه؟

گفت: خیلی مهمه، یعنی بهترین ویدیو موزیک سال که مراسم‌اش از ( ام تی وی) نشان داده میشه . برای چی می پرسی؟

گقتم: بابک کاندید شده

پرید هوا و جیغ کشید و گفت بخدا میدونستم والا تو چه کار به (وی، ام ، ای) داری

بابک بعنوان یکی از پنج کارگردان هنری برتر (موزیک ویدیویی)آمریکا بخاطر کارگردانی ویدیوی زیر کاندید شده بود.ا

http://www.youtube.com/watch?v=L53gjP-TtGE&feature=player_detailpage

اگر این لینک باز نشد کاپی کرده و در موتور جستجوی دیگر بازش کنید۰

مجموعه‌ی داستان های کوتاه

2011-07-31T02:47:00.000-07:00

دومین مجموعه‌ی داستان هایم را با نام ( تا دور‌دست ها) یک ماه پبش به زیر چاپ بردم . این مجموعه که شامل ۲۲ داستان کوتاه است و قبلا در وبلاگم درج شده بودند با اندکی بازبینی در یکصدو‌سی صفحه به چاپ رسیده است. این کتاب در کنابفروشی های وست وود کالیفرنیا و ونکوور کانادا موجود می یاشد. درضمن علاقه مندان می‌توانند از طریق ایمیل زیر کتاب مذکور را تهیه نمایند۰

aliradboy@yahoo.com

*********************

منتقدی در مورد این کتاب نوشته است

نقد کتاب : آرمین استپانیان

نام کتاب : تا دور دست ها(مجموعه‌ی ۲۲ داستان کوتاه)۰

نویسنده : علی رادبوی

محل انتشار : سیاتل واشینگتن

تعداد صفحات : یکصدو سی صفحه

قیمت: ۸ دلار

محل فروش :کتاب فروشی های لوس آنجلس

غالبا قصه های کوتاه را بر رمان های مفصل و کشدار ترجیح می‌دهم. در قصه های کوتاه مضامین بزرگ را آوردن و جمع و جور کردن یک مقدمه و یک فراز و یک نتیجه در چند صفحه، همان کاری را می کند که بعضی ها در چند صد صفحه انجام می دهند و طرفه آن که کم تر اوقات هم موفقیت‌شان قرین می‌گردد۰

دو تن از کتاب فروشان لوس‌آنجلس از سر لطفی که به من دارند، با هر سفارش کتابی که داشته باشم، معمولا یک مشت نشریه و گاهی هم مجموعه‌ی شعری یا مجموعه‌ی قصه‌ای که در شهر فرشتگان آن چنان طالبی ندارند، برایم، می‌فرستند۰

اخیرا هم دو مجموعه‌ی قصه برایم فرستاده بودند با نام های (کاش کسی هم مرا نجات می‌داد) از نویسنده‌ای به نام فرامرز پور نوروز، که ظاهرا در ونکوور کانادا منتشر شده است و دیگری با نام (تا دور دست ها) از نویسنده‌ی دیگری به نام علی رادبوی که در سیاتل واشینگتن، در آمریکا چاپ شده است۰

از نویسنده‌ی اخیر قبلا مجموعه‌ی داستانی با نام (خانه‌های مردم) منتشر شده بودکه سایه روشنی از بعضی طرح های آن در ذهنم رسوب کرده و همان موقع امیدوار بودم که نویسنده‌اش به جهت عدم استقبال مردم از داستان های کوتاه، دلسرد و منفعل نشده و نوشتن را ادامه دهدکه خوشبختانه کتاب اخیرش نشان داد که نه فقط منفعل نشده که قرص و محکم ایستاده و بیشتر خوانده و رشد هم کرده است۰

بیست و دو داستان کوتاه مجموعه‌ی ( تا دور‌دست ها) به‌جز دو یا سه داستان آن که فضای بیگانه‌ای دارد، مجموعه‌ای است از داستان ها(نه اجازه بدهید بگویم مجموعه‌ای است از روی دادها) یی که کم و بیش آن در زندگی همه‌ی ما مهاجران ساری و جاری است که علی رادبوی در نهایت صمیمیت و صداقت (تکرار می‌کنم) در نهایت صمیمیت و صداقت بدان ها پرداخته است۰

نه اینکه در سی و دو سال گذشته از مهاجرت، کسی به نوشتن وقایع و حوادث و پی‌آمد های مهاجرت بزرگ ایرانیان عنایتی به این مقوله نداشته، بلکه برعکس، صد ها نفر از ایرانیان گریخته از جهنم حکومت فاشیستی تهران، دست به قلم برده‌اند که شاید اگر در همان مرداب گذشته‌شان مانده بودند، نویسنده شدنشان هرگز متصور نبود۰

ایرانی ها از هر طیف و طبقه و وابستگی‌های ایدیولوژیک شان، خیلی زود‌تر از دیگر مهاجرین دریافتند که باید دیده ها و کشیده ها و شنیده ها و ملاحظات و یاد مانده های خود را ثبت و به تاریخ بسپارند تا در حافظه‌اش برای نسل‌های بعدمحفوظ بدارد. چه اگر سهم زندانیان از بند جسته و گریخته و آنهایی که پس از تحمل شکنجه‌های مرگبار، دوران زیر حکم را به پایان برده‌اند و به خارج از مرز‌ها پناهنده شده‌اند، به ویژه طیف چپ. در خلق این ادبیات خاص مهاجرت غنی تر به نظر می‌اید، ولی در مجموع از مصاحبه های شفاهی تا خاطرات نویسی و شعر و نمایشنامه و رمان و داستان‌های کوتاه، هر یک در ادای دین خود به تاریخ این مهاجرت ارزش والایی دارند۰

این ادبیات در اروپا بسیار پربار و چشمگیر و متاسفانه در آمریکا بسیار رقیق و خالی از ارزش و صداقت های لازم است. شاید حال و فضای آمریکا و بطریق اولی وضعیت و بار پناهندگان و آتمسفر ذهنی مهاجرین این بخش با ذهنیت مهاجرین ایرانی دیگر مناطق تفاوت داشته باشد که به نظر هم چنین باید باشد. از این جهت آن چه که به نام ادبیات در مهاجرت در این منطقه تولید می‌شود، از ظرفیت و تولیدات مثلا اروپایی آن سبک‌تر به نظر می‌رسد۰

در تولیدات آن قاره به جهت لمس مهاجرت و درد پناهندگی، واژه ها و کلمات و جملات و در مجموع حال و هوای قصه و رمان و خاطرات و شعر مبین سیاهی اندیشه و هرز رفت پروسه‌ی زندگی در کافه و بار و نشست‌های خمیازه‌ ساز روشنفکرانه و حرکت مداوم بر چرخه‌ی ناشکستنی است اما تولیدات فکری و مثلا اندیشمندانه‌ی اینجا چون غالبا از سر شکم‌سیری و جیب انباشته و رفاه مالی و زندگی راحت است، نتیجه‌اش هم تبلور درد های خوشی و برش هایی از دردهای شکم سیر می‌شود! و صد البته فتوای عام نمی دهم که کارهای خیلی خوب هم در اینجا و به ویژه در لوس آنجلس هر از چند کاهی تولید می شودکه یسیار هم ارزشمند هستند ولی کجا استثنا قادر است تا قاعده را توجیه کند؟ مکر چند تا پرتو نوری علا و ناصر شاهین پر و عباس صفاری و فضل الله روحانی و ... داریم؟

در آمریکا کافی است تو پول چاپ یک مجموعه را به یک چاپچی رند و حقه باز بوقلمون صفت خالی بندی که به همیانت نظر دوخته است، بنمایی تا نه فقط کتابت را، که جیبت را نیز بچاپد! و در گاهنامه‌اش نه فقط آگهی که هفت هشت مثلا نقد و بررسی کتابت را ریز و درشت و موجه و غیر موجه بتراشد و پاهای تو را مثل پا های جان اشتین بک در طشت آب سرد بگذارد و سرت رااز سر همینگوی و فاکنر فرازتر بدارد!!۰

پس توانایی مالی در آمریکا می‌تواند نویسنده و شاعر و محقق و ...و ... تولید بکند و لازم نیست که طرف اهل قلم بوده باشد، شرط الزام، داشتن امکانات و پرداخت پول به ویراستاری است که بتواند خزعبلات ذهنی و لاطایلات بیانی آن خوش‌باور را سر و سامانی داده و به اسم کتاب به وی تحویل دهد!۰

پس اگر علی رادبوی مجموعه‌ای منتشر می کند که از بیست و دو قصه‌اش ، حداقل پانزده قصه‌ی آن در نهایت ایجاز و صراحت، نقبی به زندگی و اندیشه‌ی یک مهاجر آگاه زده‌ است، کارش در ینگه دنیا از قماش استثناهایی است که در ذات و جوهر خود توانایی نویسندگی داشته و قادر است با ساده‌ ترین کلمات و آشناترین جملات بیان مطلب نموده و با لبخندی دوستانه ، خواننده و مخاطب‌اش را بر سر سفره‌ی کتابش بنشاند۰

علی رادبوی هم مثل دیگر ، مثلا اهل قلم این دیار، می تواند ادا و اصول های فرم و محتوی و آبژکتیو و سابژکتیو در بیاورد و قلمبه سلمبه گویی کرده و آسمان ریسمان بافته و بی آنکه مدرتیزم و پست مدرنیزم را دریافته باشد، ادای آن جماعت را دربیاورد اما او زبان خودش را برگزیده و بدور از این ادا های روشنفکرانه، در هر قصه‌اش قاچی از گردی زندگی‌اش را به من در مهاجرت مانده می تمایاند که با اندک دقتی آن را به مثابه‌ی آیینه‌ای می‌یابم که جلوی رویم گرفته است! به همین جهت زبان نویسنده، زبان تکلف و تعبد نیست. (ف) ی او برای مخاطبش فرحزاد است و ایماژ های زیبا و سینمایی‌اش با پیوند های کلامی او به اصطلاح نجار ها، خوب (فاخ و زبانه) شده است و این چفت وبست را در (عطرمردگان) ناصر شاهین پر و (بادبادک باز) خالد حسینی نویسنده‌ی افغانی مقیم آمریکا دیده‌ایم۰

قصه‌ی بازگشت ، از این مجموعه، دل نشین ترین آنهاست و می‌توانست عنوان کتاب را هم تصرف کند، ضرباهنگ این داستان تقریبا به روی مجموعه سایه افکنده است و نستالوژی سه نسل را در مهاجرت در بر می گیرد، نسلی که باخت ولی صداقت داشت و بدون حساب و کتاب و چرتکه انداختن حسابگرانه پذیرا می شود و نسل دوم که هنوز در پذیرفتن و امتناع و انکار در گل مانده است و نسل سومی که بی توجه به این فنومن ها، مستحیل در جامعه‌ی میزبان شده است!۰

قصه های این مجموعه، هر کدام از دو یا سه صفحه تجاوز نمی کند و به همین خاطر یسیار ساده و لطیف و دلچسب می نماید و در ذهن لانه می کند. تایپ و خروفچینی کتاب کاملا آماتور است و صفحه‌بندی اپتدایی دارد و ای کاش نویسنده ی آن زحمت بازخوانی قصه ها را به یک نفر دیگر می سپرد که غلط های املایی و تایپی آن مرتفع می شد. روی جلد فی النفسه زیباست که ظاهرا کار فرزند نویسنده آقای بابک رادبوی است که متاسفانه با محتوای این مجموعه مناسبتی ندارد و برای مجموعه داستان ، شلوغ و نازیباست و چیزی به ذهن متبادر نمی کند۰

یادش بخیر مادر

2011-05-07T22:33:00.000-07:00

روز مادر به تمامی مادران مبارک باد

بگیر و ببند ها کم‌کم شروع شده بود و قیافه‌ی مادر مدام نگران و دلواپس می‌نمود. دیگر رفت و آمد بچه ها را تحت نظر داشت. کجا می روند، کی بر‌میگردند، توی بسته‌ی زیر بغل‌شان چی می برند؟ همه را می پرسید و تا برگردند، آرام و قرار نداشت.چندین بار می‌رفت و در حیاط به کوچه را باز می‌کرد و نگاهی به اطراف می انداخت و بر می گشت و بدون اینکه چیزی بگوید، پریشان، زانوی غم در بغل می گرفت۰

!به من که بزرگترین پسر بودم، زیاد گیر نمیداد ولی می دانستم که توی دل‌اش می‌گوید: همه‌اش زیر سر توست

یک روز بر حسب اتفاق توی اطاق بالایی چهار‌زانو نشسته بودم و کتاب سرمایه‌ی کارل مارکس هم پیش رویم بود که وارد شد. لحظاتی به من و کتاب و طرز نشستنم نگاه کرد و گفت

نگاه کن، نگاه کن زبانم لال انگار جلوی قرآن مجید نشسته، پسر به جای خواندن این آت‌آشغال ها، شب جمعه است، بنشین دو ورق قرآن نثار روح رفتگانت بکن، هم خودت را داری بدبخت می کنی هم این بچه ها را۰

گفتم : مادر جان اول خوب نگاه کن، ببین، بعد این حرف ها را بزن، من که دارم همین کار را می کنم

پرسید چه کار؟

گفتم دارم قرآن می خوانم

گفت پسر جان مرا رنگ نکن، یعنی من قرآن را نمی شناسم؟ این قرآن است؟

کتاب را بستم و عکس کارل مارکس روی جلد را که بی‌شباهت به اولیا و انبیا نیست نشانش دادم و گفتم البته قرآن شما نیست قرآن خودمان است

با تعجب به عکس و ضخامت کتاب خیره شد و گفت : یعنی شما هم قرآن دارید؟

گفتم آره بابا، چی فکر کردی؟ فکر کردی همینطور الکی الکی خودمان را انداختیم جلو؟

با ناباوری سری تکان داد و گفت: چه میدونم والله ، قرآن یکی میشه دیکه ، دو تا که نمیشه

گفتم چرا هست دیگه! آن که شما دارید قرآن مجید است و این که ما داریم قرآن کریم است،

مجید مال محمد است و کریم مال کارل مارکس

یادش بخیر، طفلکی مادرانگار یک جورایی باور کرده بود و از آن روز به بعد دیگر مانع خواندن کتاب سرمایه نمی‌شد۰

ماه زر عم قیزی

2011-03-26T14:46:00.000-07:00

ماه زر عم‌قیزی هم رفت!

ماه‌ زر عم قیزی، یا بعبارتی ( آبای) سابق همه‌ی بر‌و بچه‌های محله‌ی سیرجانی شهر میاندوآب هم، بدرود حیات گفت۰

زنی که خبر مرگش، همچون خبر مرگ مادرم، مرا در این سوی آب‌ها، به گریه انداخت. زنی که شخصیت‌اش،همیشه مرا به یاد (بلقیس) کلمیشی در رمان کلیدر می انداخت. دارای شخصیتی استوار و در حد رشک بر‌انگیز، صبور و بردبار بود۰

جایی در کلیدر، بلقیس، وقتی خبر مرگ پسرش گل‌محمد را می‌شنود، در برابر خنجر نگاه‌های دشمنان، بی آنکه خود را بشکند، به دیگر خویشان خود نهیب می‌زند که: شیون برای چی؟ بره‌ی نر برای دم تیغ است۰

و ماه ‌زر عم‌قیزی، بعد از دستگیری پسرش ، در تابستان ۵۵،که همرزم سابق من بود، قبل از اینکه به تهران منتقل‌اش کنند، در دیداری با وی، جلوی مامورین ساواک، می‌گوید : پسرم، از تو گذشت. دستگیرت کردند، ولی بدان، که شیرم را حلالت نمی کنم، اگر اسمی، از کسی به میان آوری!

تا آنجا که من عم قیزی را می‌شناسم، این کلام، نه از نوع فداکاری ایثارگرانه بود و نه شعار روشنفکرانه. چون اصلا عم قیزی سواد نداشت و کلامش، از دل و جانش بر‌می خاست. شخصیت‌اش همان بود و به همان‌گونه نیز زندگی میکرد۰

زنی، که در خانه‌اش، همیشه باز بود و سر سفره‌اش، همیشه پر مهمان. زنی، که اگر دو لقمه به دهان گرسنه‌ای نمی‌رساند، لقمه‌ای بر دهان خود نمی‌برد۰

یادش گرامی باد۰

2011-03-22T01:03:00.001-07:00

توده ها می‌رزمند، دیکتاتور ها می‌لرزند۰

2011-02-28T22:19:00.000-08:00

امواج خروشان خلق های ستمدیده و عدالت‌خواه، به تنگ آمده از فقر و فلاکت و بی کاری ناشی از، سیاست های سودجویانه‌ و غارتگرانه‌ی صاحبان سرمایه و حامیان دیکتاتورشان، همچنان پیش می‌روند. حرکت حق‌طلبانه‌ی توده های به‌جان آمده با همکاری و همیاری روشنفکران آزادیخواه و دموکرات، شهر به شهر کشور به کشور در حال پیش‌روی است . حرکتی که در کل تاریخ سرمایه‌داری بی نظیر بوده است.لشکر ستمکشان بخشی از جهان متحدانه، گام به گام پیش می‌روند و دیکتاتور ها سنگر به سنگر عقب‌ نشینی می کنند. در این حرکت رهایی‌بخش ترس ها میریزند، توهم ها زایل می شوند و توده های میلیونی به قدرت طبقاتی خود پی می‌برند. پیش به سوی سرنگونی تمامی دیکتاتور های جهان۰

تصاویر از گوگول گرفته شده است۰

با گسترش جبهه‌ی نبرد بر علیه دیکتاتوری ،خطوط قرمز بر روی تصاویر در این وبلاگ تغییر خواهند کرد۰

نگاهی به کتاب داستان سیستان

2011-02-13T23:51:00.000-08:00

از آقای رضا امیرخانی

نخواندن این کتاب، احترام به کتاب، قلم،دموکراسی، ومقام

نویسنده است۰

اگرقبلا ( داستان سیستان) آقای امیرخانی را, که در حقیقت سفرنامه‌ی ده روزه‌ی ‌ایشان، در رکاب آقای علی خامنه‌ای به مناطق سیستان و بلوچستان است، را می‌خواندم، هر گز کتاب دیگری را از ایشان دست نمی‌گرفتم. آقای امیر خانی در این اثر، خود را از جایگاه یک نویسنده ی مطرح، و لو ایدولوژیک و مکتبی، به یک مداح تمام عیار و یا بهتر بگویم، تاریخ نگار فرمایشی تقلیل داده است۰

می‌گویند: تاریخ را فاتحان می نویسند، آنهم نه شخصا، بلکه با به خدمت گرفتن تاریخ نویسان مزد بگیر، آنهم بدانگونه که خود می خواهند. و این گونه است که شخصیت انوشیروان خون‌آشام ، بعد از صدور فرمان قتل مزدک و بیش از یک صد هزار تن از یاران وی، و بعد از کشتن زنان و کودکان گهواره ای آنان، توسط تاریخ نویسان درباری بازسازی می‌شود و انوشیروان خونخوار، انوشیروان عادل لقب می‌گیرد، و داستان زنجیر عدل کذایی‌اش، که بماند۰

آقای امیرخانی که قبلا با نوشتن کتاب هایی مثل( ارمیا، من و او، ناصر ارمنی، از به ) در دل رهبر وحوزه‌های علمیه و دستجات حزب‌الله و ثار‌الله جای باز کرده است وآثارش، با کمک و تبلیغات همین دستجات ومراکز به چاپ‌های بیست و چندم رسیده است از طرف( دفترنشر آثار مقام معظم رهبری) دعوت می شود تا جهت باز سازی کاراکتر تاریخی ضایع شده‌ی رهبر، قلم بدست، عازم این سفر شود۰

بعد تر در جلسه‌ای کرمی گفت که آقا سفری دارند به سیستان و بلوچستان. هفته‌ی آینده. دفتر نشر آثار رهبری- مقام معظمش را مثل ما فاکتور گرفت- دوست دارد از این سفر چیز‌ها یی را برای آینده حفظ کند. از برگ هایی از تاریخ گفت که نا‌نوشته می مانند۰۰۰صفحه‌ی ۱۳ پاراگراف۳

بعد آقای امیرخانی در صفحه‌ی۱۵ پاراگراف‌های ۲ و۳ می‌افزایند۰

در طول این مدت یکی دو جلسه‌ی کوتاه هم با این چند نفر پیرامون سفر داشتیم. با یک مسول فرهنگی که روحانی هم بود و حاج آقای همدانی اسمش، و البته پرویز کرمی که حالا بیش تر با او آشنا شده بودیم و فهمیده بودیم علاوه بر سردبیری جوان، از مسولان بنیاد نشر آثار هم هست، سولاتی در مورد هم‌آهنگی با مسولان حفاظت، برنامه‌ی سفر و از این قبیل۰۰۰

همه چیز هم‌آهنگ شده است. شما هیچ مشکلی نخواهید داشت. به محض ورود برنامه‌ی تایپ شده‌ی سفر در اختیارتان قرار خواهد گرفت. نیازی به معارفه با مسولان حفاظت وجود ندارد.شما با کارت مخصوص می توانیدهمیشه جزو حلقه‌ی شماره‌ی یک باشید. کلیه‌ی مطالبی که می‌خواهید از دوران تبعید آقا از طرف بیت برای شما ارسال می شود۰

مسافرت خامنه ای به سیستان و بلوچستان از سوم اسفند ماه ۱۳۸۱ آغاز می‌شود و مصادف است با اوج محبوبیت اصلاح طلبان در جامعه و حاکمیت آنان بر دولت و مجلس. به یمن وجود فضای باز سیاسی نسبی، همچنین امید مردم به تغییرات محتمل، و اینها همه، در کنار آشنایی نسبی پا به سننان منطقه با آقای خامنه‌ای، از زمان تبعید ایشان به این دیار، باعث شد که استقبال نسبتا گرمی ازایشان بعمل آید.حالا راست و دروغ‌اش به گردن آقای امیر‌خانی، و بگذریم از اینکه در شهر های کوچک مردم همدیگر را می شناسند. مامورین امنیتی همه را می‌شناسد. چه کسی جرات دارد که به استقبال نیاید؟، و این خمیر‌مایه‌ای شد بدست آقای امیر‌خانی که سه چهارم کتابش را بدان اختصاص داده و حسابی قلمفرسایی کند.

طبقه‌ی بالا که کابین ۷۴۷ آن جاست با یک نردبان فلزی به طبقه‌ی اول وصل شده است. تا چشم کار می‌کرد همه جوان بودند، بروبچه‌هایی ریشو و حزب اللهی. مثل هر جمع جوانانه‌ی دیگری پرت و پلا می گفتند۰۰۰۰۰واقعیت آن است که همه چیز مطبوع و خوب بود، اما من بد جوری حالم گرفته شده بود. این همه جوان با لباس شخصی. بی‌راه نیست که می‌گویند از تهران آدم می‌اورند که استقبال را شلوغش کنند۰۰۰۰۰

حالا در ادامه‌ی مطلب، حال اقای امیر‌خانی جا می‌آید وقتی بقول خودشان متوجه می‌شوند که ( استقبال بی‌نظیر بود ومسافرین بویینگ ۷۴۷، نه استقبال کنندگان فرمایشی، که مامورین حفاظت بودند). ولی آقای امیر‌خانی هرگز از خود نمی پرسند که اگر رهبری، این چنین محبوب ملت‌اش باشد چه نیازی به بک فروند هواپیمای ۷۴۷ پر از محافظ دارد؟

حالا به این تعداد، تمامی نیرو های امنیتی، حزبالله، ثارالله، لباس‌شخصی، شهربانی، ژاندارمری و(اگر ارتشی در منطقه هست) ارتش و ساندیس‌خور های محلی را هم باید اضافه کنیم. مشنگ در هیچ چارچوبی نمی گنجد۰

آقای امیر‌خانی تلاش می‌کنند که با بزک کردن چهره‌ی آقای خامنه‌ای، از ایشان رهبری هم‌ ردیف گاندی دربیاورند، که هیچ علاقه‌ای به مسایل مادی این جهانی ندارند و با تمام قدرت و اختیاراتی که دارند، حاشا، حاشا اگر از آن به اندازه‌ی سر سوزنی، به نفع خود و خانواده‌ی خود استفاده کنند! و این در حالی‌است که گند حساب‌های بیلیونی آقا، در بانک های معتبر خارجی در آمده است، و این زمانی است که آقا و آقازاده ها و اطرافیانشان چوب حراج به تمامی منابع و معادن این سرزمین زده‌اند، و حتی سر و صدای خودی ها را هم درآورده‌اند۰

در همین حین چند تا پاترول و لندکروز از راه می‌رسند.محافظ ها راه را باز می‌کنند.منتظرم تا ماشین رهبر هم برسد، اما یه هو می بینم که رهبر از یکی از همبن پاترول ها پیاده شد...ساده تر از حتی یک معاون وزیر. تازه دست کم نصف پاترول ها و لندکروز ها متعلق اند به هم راهان،من هم وارد جنگ تیم خبری با تیم حفاظت شده‌ام انگار....شنیده بودم که رهبر همواره از نشستن در بنز به عنوان نماد تشریبات ابا داشته است، اما ندیده بودم ( وقتی این کار را برای مجوزفرستاده بودم تا بخوانندش،یه هو تماس گرفتند که در این صفحه خلاف واقع نوشته شده است. ترس برم داشت. گفتم کجا؟ گفتند آقا یک باربرای شرکت در کنفرانس سران کشور های اسلامی با بنز رفته بوده‌اند ۰۰۰

صفحه‌ی ۹۰ پاراگراف ۱

می بینید که نیاز به هیچ توضیحی ندارد، من فقط مجبورم همان تکیه کلام آقای امیرخانی یعنی(مومن در هیچ چارچوبی نمی گنجد) را که بیست و شش باردر موارد مختلف تکرار کرده‌اند، با اندکی تغییر تکرار کنم، یعنی بگویم : شارلاتان در هیچ چارچوبی نمی کنجد۰

یا به این مطلب صفحه‌ی۷۶ پاراگراف ۱ توجه کنید۰

جلسه تمام شد و با جعفریان و کرمی و نوری‌زاد و پسر رهبراز حجره بیرون آمدیم، هنوز قدمی برنداشته بودیم که پسر رهبر معذرتی خواست و به دو برگشت و چراغ ۶۰ وات اطاق را خاموش کرد! که اسراف نشود لابد این ها واقعی است یا تظاهر است یا... نمیدانم، اما اگر نیروگاه نکا را هم خاموش می کرد،آنقر عجیب نبود که خاموش کردن این لامپ ۶۰ وات۰

نویسنده در اینجا موضع بی‌طرف میگیرد و ظاهرا تصمیم نهایی را بعهده‌ی خواننده می‌گذارد. ولی اکر به نقل قول پایین توجه کنید در خواهید یافت که این خود شیوه‌ی دیگری است جهت باوراندن غیر مستقیم موضوع به خواننده۰

پنهانی ردشان را گرفتم، دو جوان لاغر اندام می رفتند داخل مغازه ها، قیمت می‌کردند، چانه می زدند و واقعیت آن است که چیزی نمی‌خریدند...با خودشان و خانم هاشان آرام آرام می‌گفتند: اینجا هم گرانی‌است۰

خدای بزرگ من!شکر می کنم تو را که در مملکتی می‌زیم که فرزندان بزرگترین مسوولش مانند مردم عادی چانه می زنند و مانند مردم عادی خرید می‌کنند۰

و یا این پاراگراف در صفحه‌ی۱۹۸

بعد تر از کسی می شنوم که رهبر به فرزندانش گفته است که کار اقتصادی عیب نیست،کار مرد است. اما اگر شما می خواهید وارد کار اقتصادی شوید،به من بگویید، چون مدیر ثبت احوال با من آشناست. اول شناسنامه‌تان را باطل می کند،بعد شناسنامه‌ای جدید برای‌تان صادر می کند،با نام پدری جدید و نام خانوادگی جدیدی... مومن در هیچ چارچوبی نمی‌گنجد۰۰۰

دراسنادی که چند وقت پیش از جانب کارکنان مترقی یکی از بانک های مالزی منتشر شد، لیست بلند بالایی از موجودی حساب‌های بانکی سران جمهوری اسلامی را در اختیار عموم قرار داد. که من فقط حساب‌های مربوط به خانواده‌ی رهبر را در اینجا می‌آورم. نگاهی به این لینک و ارقام نجومی آن ،که احتمالا تا کنون چندین برابر شده اند، خارج از لطف نیست.گرچه بدون یک چنین اطلاعاتی هم برای نویسنده‌‌ی با هوشی چون آقای امیر‌خانی نباید درک حقیقت مشکل می بود و این چنین قلب حقایق میکردند۰

http://www.irhiss.com/?p=3897

یک-رهیر جمهوری اسلامی (ولی فقیه) سید علی خامنه ای، در بانک "اشپار کاسه" در فرانکفورت آلمان، بشماره حساب بانکی 234075617، مبلغ 112 میلیون و صد هزار مارک ازسال 1997 تاکنون. در کرنر بانک ژنو درسویس بشماره حساب بانکی 217824، مبلغ 97 میلیون دلار آمریکائی و در کانتوناله بانک لوزان در سویس بشماره حساب بانکی 71713، مبلغ 73 میلیون و دویست هزار دلار آمریکائی.

- دو- نازیه خامنه ای : ۷ میلیون دلار در ترکیه، ۶۵ میلیون یورو در آلمان ، ۱۲۲ میلیون پوند در انگلیس

سه- مجتبی خامنه ای : ۱ بیلیون پوند در انگلیس ( بلوکه شده ) ، ۲/۲ بیلیون یورو در آلمان، ۷۶۶ میلیون دلار در قطر ، یک حساب نامعلوم در سوئیس

چهار- سکینه خامنه ای : ۲۵ میلیون دلار در مالزی ، ۱۴ میلیون دلار در قطر، ۱۱۲ میلیون دلار در دبی

توضیحی ندارم جز اینکه بگویم : خال باز در هیچ چارچوبی نمی گنجد۰

در خاتمه باید یاد‌آور شوم که من چاپ هشتم کتاب (داستان سیستان) را که در سال ۱۳۸۴ چاپ شده است، در دست دارم، و از تاریخ چاپ اولش که به استناد ویکیپدبا در اواخر سال ۱۳۸۳ انجام گرفته است، شش سالی میگذرد. شش سال مدت کمی نیست. خیلی چیز ها میتواند تغییر کرده باشد. مثلا دوست و همکار

خود آقای امیرخانی در همین سفر، اقای محمد نوری‌زاد را می گویم، که از سال ۱۳۵۹ برای تثبیت واستحکام جمهوری اسلامی از جان و دل مایه می گذاشت و فیلم و نمایشنامه و سریال های تلویزیونی آنچنانی می ساخت، به کجا رسید؟ هم‌اینک در زندان اوین بخاطر شکنجه وتوهین دست به اعتصاب غذا زده است و رهبر محبوب آقای امیر‌خانی که (چشمه‌ی خورشید‌اش) می‌نامد، خم به ابرو نمی آورد۰

۲بفال نیک بگیریم

2011-01-27T21:36:00.000-08:00

هنوز دو هفته از فرار دیکتاتور تونس ( بن علی) نگذشته است که روشننفکران و مردم تحت ستم مصر، بتنگ آمده از فشار روز‌افزون فقر و فلاکت و بیکاری، بپا خواستند و حسنی مبارک، دیکتاتوری که نزدیک به ۳۰ سال است، چون بختک سیاهی، دیکتاتوری عریانی را بر کشور با فرهنگ و باستانی مصر حاکم کرده است را، به تکاپو انداختند. حاکمی که در خواب های شیرین‌اش قبای دیکتاتوری ۳۰ ساله‌ی دیگری را به اندام فرزند خویش جمال مبارک، اندازه می گرفت.اینک، ملتمسانه بسوی اربابان آمریکایی و اسراییلی خود چشم دوخته است. کسی چه میداند شاید همین خیزش توده های گرسنه که اینک در منطقه براه افتاده است.شمارش معکوس دیگری، برای سرنگونی دیکتاتوری دیگر، در منطقه باشد. به امید اینکه مردم هشیار و آزاده‌ی مصر به چشم بصیرت به مسایل و رویداد های کشورشان بنگرند و نگذارند کلاهی که بر سر مردم ایران رفت بر سرشان فرو رود. نگذارند که اخوان المسلمین چون جمهوری اسلامی در نیمه راه، به انقلاب‌شان شبیخون بزند

آخرین خبر اینکه: جمال مبارک هشیارانه از خیر ولاتعهدی پدر چشم پوشیده و همراه خانواده‌ی خود مصر را به مقصد لندن ترک کرده است۰

http://www.youtube.com/watch?v=KOjpYItHYoY&feature=player_embedded

بفال نیک بگیریم

2011-01-18T02:10:00.000-08:00

آغاز سال ۲۰۱۱ را باید بفال نیک بگیریم و سال روشنگری های هر چه بیشتر و بیداری هر چه وسیع‌تر، توده های زخمتکش جهان، بنامیم. هنوز یک ماهی از سال جدید نگذشته است که دیکتاتوری، از دیکتاتورهای جهان، به ذباله دانی تاریخ، پرتاب شد. و مردم ستمدیده‌ی تونس، برای بدست گرفتن سرنوشت خویش، قد علم کرد. در این میان، دیگر خلقهای جهان، بویژه خلقهای منطقه، برای استشمام رایحه‌ی آزادی، شامه تیز کردند و دیگر دیکتاتور های جهان، بویژه دیکتاتور های منطقه، پنهان و آشکار به تکاپو افتادند۰

پیروزی و سربلندی هر چه بیشتر، برای مردم قهرمان تونس، آزادی و پیروزی دیگر خلقها وسرنگونی دیگر دیکتاتور های جهان را، آرزو کنیم. چنین باد۰

نگاهی به کتاب (بیوتن )نوشته‌ی رضا امیر‌خانی

2010-12-17T03:07:00.000-08:00

چاپ هشتم کتاب( بیوتن) آقای رضا امیرخانی را خواندم . قبلا چیزی از این نویسنده نخوانده بودم. بچاپ هشتم رسیدن کتاب کنجکاوم کرد. اینک (من و او) ی ایشان را دست گرفته‌ام.

در مورد این کتاب به اندازه‌ی کافی نوشته شده است، به همین دلیل من دراینجا بطور اختصاربه چارچوب داستان اشاره میکنم۰

؛ بیوتن؛ داستان مردی است ینام (ارمیا) که از یازماندگان دوران جنگ است، و از شرایط و روابط حاکم بر جامعه، بعد از جنگ، دلسرد و ناراضی است. گر چه این عدم رضایت بوضوح و به اندازه‌ی کافی بیان نمی‌شود، با این حال نویسنده انتظار دارد, بعنوان المانی برای ترک وطن ارمیا و رفتن‌اش به آمریکا مورد توجه قرار گیرد۰

دختری ایرانی الاصل که به یک شرکت آمریکایی در نیوویورک کار می کند و یرای بر‌رسی طرح گسترش و زیباسازی بهشت زهرا به تهران آمده است،( ارمیا )را در بهشت زهرا بر سر قبر همرزمش سهراب، ملاقات می کند. با گفتگوی مختصری که بین این دو نفر صورت می‌گیرد، قرار بر این می‌شود که( ارمیا ) به آمریکا رفته و آنجا با هم ازدواج کنند. بعد از مدتی( ارمیا ) عازم آمریکا می شود و قسمت اصلی داستان که تجزیه و تحلیل و نقد روابط ایرانیان خارج کشور و استحاله شدن‌شان در جامعه‌ی میزبان، روابط پولی و غیر انسانی حاکم در جوامع غرب است به رشته‌ی تحریر در می‌اید۰

نویسنده از قلم توانایی برخوردار است و با فلش بک های منطقی و بجا انسجام و یکپارچگی داستان را تا آخر حفظ کرده و داستان پرکششی را به رشته‌ی تحریر در می‌آورد۰

نویسنده از آنجا که یک فرد مکتبی است در مورد تمامی رویداد ها در طول داستان بر مبنای دیدگاه اسلامی خویش قضاوت کرده و میدان قضاوت و تعقل خواننده را محدود می‌کند. بنظر میرسد که نویسنده حتی از همان آغاز طیف خوانندگان خود را نیز انتخاب کرده است و سعی می‌کند تا مطابق میل و سلیقه‌ی این قشر مشخص، قلم زند۰ بی جهت نیست که در طول داستان از صد ها و صد‌ها آیه و حدیث استفاده می‌کند، و اغلب بدون ترجمه. گویی که شرط خواندن کتاب آشنایی بزبان عربی قلمداد‌شده است۰

نویسنده برای نوشتن بخش عمده‌ی داستان‌اش که در آمریکا می‌گذرد، ناگزیر به آمریکا سفر کرده و چند ماهی را در نیویورک زندگی می کند، تا از روابطی که قصد به نقد کشیدن‌اش را دارد، دید عینی‌تری پیدا کند. ولی آیا واقعا شناخت و تحلیل روابط هزار‌توی پنهان و آشکارانساتها آنهم با یک فرهنگ و باورهای کاملا متفاوت، با یک بافت اقتصادی-اجتماعی متفاوت، در این مدت محدود، آنهم با یک تنگ‌نظری ایدیولوژیک امکان پذیر است؟. آیا می شود با یک سفر چند‌ماهه‌ی توریستی، به کنه روابط پیچیده‌ی یک جامعه‌ی مدرنی چون آمریکا پی برد؟ و اگر جواب مثبت است ، این شناخت و تحلیل تا چه اندازه می‌تواند به واقعیت نزدیک باشد؟ ۰

من خواننده می پرسم:

چطور می‌شود که این دختر خانم در قبرستانی به آن دراندشتی مستقیم می آید و( ارمیا ) را بر سر قبر سهراب ملاقات می کند؟

چطور می شود که اسم ایشان ( ارمیا )و اسم دختر خانم ( آرمیتا ) از آب در می‌آید؟ کدام پروسه‌ی دلدادگی و عاشقیت بین این دو طی می‌شود؟ کدام نقاط مشترک بین( ارمیا )ی مکتبی و متعصب و( آرمیتا )ی از خارج برگشته‌ی اسما مسلمان وجود دارد که باعث می شود همانجا قول و قرار ازدواج گذاشته شود؟

خود نویسنده می گوید

اما نویسنده می گوید معماری همه‌ی ازدواج ها همین گونه است. هر زنی رازی است.ازدواج، کشف راز نیست، معماری این راز است. برای بچه مسلمان هایی مثل ارمیا این معماری پیچیده تر است. یعنی راز پیچیده تر است.به دلیل چشم و گوش بسته‌شان. اصلا سر همین است که شیخ صنعان عاشق دختر ترسا می‌شود۰۰۰

و من می گویم که همه‌ی این حرفها سفسطه است( ارمیا ) کدام رازی را در مدت اقامت‌اش در مجاورت آرمیتا معماری‌ کرد؟ به غیر از تکرار مداوم این جمله ؛ باید با آرمیتا حرف بزنم؛ واقعا چقدر با آرمیتا حرف زد؟

چرا در فرودگاه جان اف کندی صد ها پلیس مسلح ارمیا را محاصره می‌کنند؟ مگر ایشان از هواپیما پیاده نشده بودند؟مگر در فرودگاه لندن چک نشده بودند؟ اگربه زعم پلیس، بمبی هم همراه ارمیا می‌بود ، داخل هواپیمایی که عازم آمریکاست. اصولا باید مناسب‌ترین مکان برای یک عمل تروریستی باشد! کلا مسافرینی که از کشوری مثل لندن که پروسه‌ی امنیتی دقیق و پیچیده‌ای را بکار میبندد، دیگر زمان ورود به آمریکا مجددا مورد بازدید بدنی قرار نمی‌گیرند. و اینکه وجود ‌قطعات فلزی‌ای که توسط پزشکان در بدن افراد کار گذاشته می‌شود موضوع تازه ای نیست که مسولین فرودگاه ها با‌ آن نا آشنا باشند و چنان علم شنگه‌ای راه بیندازند۰

به من می‌گوید که فینگر‌پرینت برای ایرانی ها و تبعه‌ی چند کشور دیگر که مشکوک به فعالیت های تروریستی هستند لازم‌الاجراست. صفحه‌ی ۳۰

یدون هیچگونه گزافه‌گویی،یک افسر پلیس درآ مریکا با زدن این حرف،اگر به زندان نرود، حتما از کارش اخراج خواهد شد۰

بابا به ابن لامذهب ها حالی کن که ترکش یعنی چی...من با این انگلیسی الکنم زوارم در رفت از بس به اینها گفتم متالیک بن.... حالی شان نمی شود صفحه‌ی ۱۷ پاراگراف ۱

کم از یک ماه طول کشید تا( ارمیا )شغل شوفری لموزین را برای خودش دست و پا کند. به یمن گواهی‌نامه‌ی بین‌المللی دو صفحه‌ای که در تهران به ده هزار تومان۰۰۰ صفحه‌ی ۱۱۱ پاراگراف ۳

چطور می شود که ارمیای تازه وارد، در مدت کمتر از یک ماه آنچنان جغرافیای شهری مثل نیویورک را فرا میگیرد و زبان انگلیسی را که یکی از شرایط ضروری و قانونی رانندگی حرفه‌ای است می‌آموزد که بعنوان راننده‌ی لموزین مشغول بکار می شود؟ نویسنده اطلاع ندارد که برای رانندگی حرفه‌ای مثل لموزین یا تاکسی گواهینامه‌ی بین‌المللی، معتبر نیست و گواهی نامه‌ی ویژه‌ای نیازدارد۰

توصیفاتی که از کاراکتر های داستان بعمل می‌آید با شخصیت‌های آن سازگار نیست. کدام ویژگی های شخصیتی( آرمیتا ) با الگو های اسلامی ( ارمیا )خوانایی دارد که ایشان را از سرزمین ابا واجدادی کنده و به سرزمین کفار می‌کشاند؟ اصلا چرا آرمیتا )که کاراکتر دوم داستان است این همه برای خواننده نا آشنا می ماند؟ و این همه منفعل۰)

یک ماه است که ماشین لباس‌شویی‌ش خراب است لاندری سکه‌ای هم نزدیک است اما امان از این خست خشی۰۰۰صفحه‌ی ۶۲ پاراگراف ۲

تا ما کوکا را کنار خیابان سی و هشت بنوشیم خشی هات داگ‌ش را تمام کرده است. می رود کنار جانی و دست ش را به سمت کیف کمری‌ش می برد. به دو می روم سمت‌ش که حساب کنم اما در میان صدای آلبالا لیل والا ....ظبط جانی متوجه می شوم که فقط هات داگ خودش را حساب کرده است. یک جورهایی به م بر می خورد ۰۰۰

۵سفحه‌ی ۴۶ پاراگراف

خشی که از اپتدای ظهورش در داستان بعنوان فردی کنس و گدا صفت معرفی می شود چگونه یک مرتبه آن چنان احمقانه دست و دلباز از آب در می اید؟

آرمی ! آرمی! هاری آپ! یکی ماشین تو را رنت کرده است برای سفر طولانی به لاس و گاس! شرط کرده که تو راننده‌اش باشی! گفته است که انعام خوبی هم به تو خواهد داد...هاری اپ ، اویل چینج زبان بسته فراموش نشود.....فردا صبح می روی استون دنبالش. خیابان ترس، شماره‌ی نوزده، دکتر کشی که البته همه کرایه را هم کش حساب کرد!

یعد در صفخه‌ی ۹۷ انگار نویسنده فراموش می کند و می گوید : چیزی نمی گویم. من راننده‌ی شرکتی لموزین هستم . بر حسب مایلج پول میگیرم. این جا ایالات متحده است، سرزمین فرصت ها۰

خواننده می پرسد: اگر شما بر حسب مایلج پول می گیرید پس چطور در نقل قول بالا صاحب شرکت می گوید ؛ البته همه ی کرایه را هم کش حساب کرد؛

صاحب شرکت از کجا میدانست شما در مجموع چند مایل مسافرت خواهید کرد؟ از چه مسیری خواهید رفت؟ وسط راه به کدام شهر ها سر خواهید زد؟ از چه مسیری بر خواهید گشت؟خشی از کجا میدانست چقدر باید بدهد؟ و همه را هم کش ( نقد) داده بود؟ در سراسر آمریکا شما احدی را پیدا نمی کنید که این همه پول نقد به همراه داشته باشد. کردیت کارت با همه ی خوبی ها و بدی هایش. هر چه که هست یکی از ویژه‌گی های بارز جوامع پیشرفته است، که شما جهت بهتر شناساندن جامعه‌ی آمریکا باید رویش انگشت می گذاشتید و بازش میکردید، همه را کش داده بود دیگر چه صیغه‌ای است؟

اصلا میدانید که از نیویورک تا لاس و‌گاس ۲۱۵۸ مایل است؟یعنی به کیلومتر می شود ۳۴۵۲.۸ کیلو متر! کدام آدم عاقلی حالا فرض کنیم مثل خشی هم کنس و صرفه جو نباشد، یک چنین مسافتی را با لموزین یقول شما ساعتی یک صد دلار مسافرت می کند۰؟

موارد زیادی از این قبیل در کتاب وجود دارد که انگشت گذاشتن روی تک تک‌شان سخن را به درازا می کشد، ولی ایکاش (ارمیا )ی ما اینقدر مسایل را سیاه و سفید نمی دید و از ورای روابط ناهنجار حاکم بر روابط انسانها در این سرزمین، گوشه ی چشمی هم به محاسن و زیبایی های این جوامع میداشت۰

ا(ارمیا)خود از سرزمینی می آید که حقوق فردی و اجتماعی افراد در آن وجود خارجی ندارد، اجحاف، زورگویی، بی عدالتی، فقر به عریان‌ترین شکل خود وجود دارد، در حالیکه (ارمیا ) با ان شکل و شمایل به قول خود غلط اندازش از بدو ورود، در جامعه‌ی میزبان پذیرفته می شود. کار بدست می آورد. در دیسکو ریسکو به نماز می‌ایستد و احدی نمی‌گوید بالای چشمت ابروست، و( ارمیا ) به تمامی ابنها چشم می‌بندد۰

مادرم رفت

2010-10-27T23:15:00.000-07:00

تلفن سه بار زنگ زد، بار چهارم پریدم گوشی را برداشتم، بی‌وقت بود، پنج صبح روز پنجشنبه، خواهرم بود

سلام، حالتان خوب است؟ چه کار می‌کنید؟( با خودم می‌گویم، این وقت صبح زنگ زدی بپرسی که ما حالمان خوب است؟! و چه کار می‌کنیم؟ آنهم با این صدای یغض کرده ومشوش

می‌پرسم مهران جان چی شده اتفاقی افتاده؟ می‌گوید : نه همین جوری زنگ زدم ببینم چه کار می‌کنید۰

ضربان قلبم تند‌تر می‌شود، می‌پرسم مهران برای مادرم اتفاقی افتاده؟ گریه امانش نمی دهد و زار زار می‌گرید۰

چیزی درونم می‌شکند، چیزی فرو می‌ریزد، چیزی که نمی‌دانی چیست ولی این را دقیقا احساس میکنی که پا در هوایی. زیر پایت خالی شده است، شکننده ای، بی‌ریشه‌ای، بی‌پناهی، وامانده‌ای. تازه می‌فهمی که وجود خشک و خالی، آرام و کم حرف این یک مشت پوست و استخوان چه دلگرمی عظیمی به زندگی تو میداده است. احساس میکنی که چتر حمایت بیدریغ و نامریی اش به یکباره از بالای سرت کنار رفته است و تو چه آسیب پذیرمی‌نمایی۰

آری مادرم مرد و من هیچ قصد روضه خوانی ندارم. چون در این سه دهه‌ی نکبتبار گذشته، واژه‌ی مرگ را آنچنان به سر و صورتمان، به جان و روحمان کوبیده‌اند و ما آنقدر در سوگ عزیزانمان، در مرگ جوانان سرشاراز زندگی‌مان، بر سر کوفته‌ایم، که شاید نشستن به عزای مادری هشتاد و پنج ساله قدری غیر منصفانه ‌بنماید، ولی من بر اینم که تجلیل و بزرگداشت از هر مادری در حقیقت تجلیل وبزرگداشت از زندگی است، تجلیل و بزرگداشت از عشق بی شایبه و بی قید و شرط است. گرامیداشت زایش است و طبیعت زاینده. مادر اگر هزار سال هم زندگی کند ذره‌ای از عشق بی‌کرانش به فرزند کاسته نمی شود۰ مکر نه این‌است که نافمان به نافشان بسته بود و از شیره‌ی جانشان تغذیه می‌کردیم؟

آری مادر مرد، و ما اینک به تجلیل و گرامیداشت مادران، این عاشقان ایثارگر، این زایندگان مهر و عطوفت و مهربانی نشسته‌ایم. قهرمانان بی‌نام و نشانی که فروتنانه و خارج از حیطه‌ی هر گونه بده و بستانی، گردونه‌ی حیات را تداوم می بخشند

آری مادربه انتهای خط رسید و راحت و بی‌درد تمام کرد، ولی من حتم دارم که در آخرین لحظات وداع، همچون تمامی مادران فرزند در تبعید، سوسوی نگاهش بدنبال عزیزان درغربت‌اش می‌گشت۰

آخر هفته

2010-09-28T22:38:00.000-07:00

می‌‌پرسم : این آخر هفته چه کاره‌ای

می‌گوید : کار خاصی ندارم، چطور مگر؟

می گویم : اگر دستی بدهی، قبل از اینکه فصل بارندگی شروع شود، می‌خواهم این هیزم ها را بشکنم۰

می‌گوید : این آخر هفته که سیزدهم ماه است،نحس است،‌ بهتر است این کار را نکنی، بگذار‌اش برای هفته‌ی یعد از آن، انشاالله، اگر خدا بخواهد من هم می آیم، دو نفری می‌زنیم همه را تمام می‌کنیم۰

هفته‌ی بعد هوا کاملا آفتابی، و جان میدهد برای هیزم شکستن. آستین ها را بالا میزنم و تبر را تیز میکنم و تمامی هیزم ها را شکسته و در انباری می‌گذارم۰آخر هفته‌ی بعدی هوا توفانی است و تمام روز باران می‌بارد. دوستم نه تنها پیدایش نشد ،حتی تلفن هم نکرد، ،چه خوب شد که به حرف‌اش گوش نکردم،بگمانم خدایش نخواسته یود که من هیزم یشکنم۰

حماسه‌ی خاوران

2010-09-03T20:35:00.000-07:00

تقدیم به : فرامرز عدالت ‌فام، حمید ندروند، داوود ثروتبان، جهانگیر قلعه‌ای، ابراهیم کهوری، بهروز خاصه،روح‌الله تیموری، جهانگیرمحمودی، مالک اشتر قصابی، و همه‌ی جانباختگان راه آزادی۰.

حماسه‌ی خاوران

-------------------

نه به بخاطر نام

نه به خاطر نان

و نه به خاطر خلافت

تنها به خاطر شرف و اسالت انسان

ایستادید

و قتل عام شدید

کشتارگاه‌تان نه کربلا

که زندانی به وسعت ایران

و شما

نه هفتاد‌ و دو تن

که هزاران

دستی زقعر تعفن تاریخ

با شناعت مطلق

شمشیر برگرفت

وز آسمان میهنمان

هزاران ستاره چید

اینک،

حماسه های کهن

در پیشگاهتان

رنگ می بازند

وافسانه‌ی کربلا

چه بی‌مقدار می نماید

ای عاشقان دشت سرخ خاوران

ای یادتان همیشه‌ی تاریخ جاودان

علی رادبوی

08/26/2010

زنبور ها

2010-07-17T23:37:00.000-07:00

در زمین بازی مهد کودک طبقه پایین خانه مان ، زنبور ها لانه کرده اند و پای بچه ها را از زمین بازی بریده اند. خانمم و دستیارش ترجیح میدهند که بچه ها را برای بازی به پارک نزدیک خانه‌مان ببرند. وظیفه‌ی انهدام لانه زنبور به من واگذار شده است. دو هفته‌ای می‌شود که برایشان نقشه میکشم، سعی‌ام بر این است که بی‌آنکه آسیبی به دیوار برسانم، کار را تمام کنم. لانه داخل دیوار است و دیده نمیشود۰

بعد از فراهم کردن وسایل عملیات، از قبیل اسپری زنبور‌کش، گچ آماده، پیچ‌گوشتی، و غیره منتظرمی مانم که هوا تاریک شود و همه‌ی زنبورها داخل لانه شوند. یکی از تخته های پشت دیوار را باز میکنم، لانه پایین‌تر و از دیدرس من خارج است ، با این حال اسپری را برای چند لحظه متوالی داخل دیوار می‌گیرم و با عجله تخته را سر جایش می‌گذارم و پیچ هایش را محکم می‌بندم، و سوراخ های آنطرف دیوار را که ورودی زنبورها ست، حسابی با گچ مسدود می‌کنم و با خیال راحت می‌آیم بالا و پیروزمندانه اتمام عملیات را گزارش میدهم۰

صبح روز بعد، قبل از اینکه سر کار بروم سری به پایین می زنم و با کمال تعجب لشکری از زنبور را که هراسان و متعجب بدنبال درهای ورودی خانه‌شان ، که با ماده‌ی سفید رنگی مسدود شده است می‌گشتند، مشاهده می‌کنم. از خانه میزنم بیرون و حدسم بر این است که بعد از اندکی تلاش و علافی، دست از خانه‌ی غصب شده خواهند شست و به دیار دیگری کوچ خواهند کرد۰

بعد از ظهر که به خانه برمی‌گردم، باز مستقیم به سراغ زنبورها که دیگر فکر نمی‌کردم آنجا باشند می‌روم، ولی انتظارم بی جا ست. زندگی در شهر زنبوران به روال عادی باز گشته است، دروازه ها باز و باز و صد ها زنبور در کار و تلاش روزانه در تردداند۰

از اینکه به همین ساده‌گی دست از خانه و کاشانه‌ی خود نکشیده اند، می‌ستایمشان، ولی از اینکه محل بسیار نامناسبی را برای زندگی انتخاب کرده اند، شماتت‌شان می‌کنم. توی حیات مهد کودک؟، آنهم دقیقا وسط زمین بازی بچه ها؟، آخر چرا مرا به قتل و ویرانگری وا میدارید؟ دنیای به این گل و گشادی، چرا جایی آرام تر، جایی ساکت‌ تراز اینجا برای خودتان دست و پا نمی کنید؟

روز بعد اسپری سم قوی‌تر، و بجای گچی که کهنه و مرده بود، اسپری فوم سیال خریداری می کنم. این ماده پانزده دقیقه بعد از مصرف به فوم سفت و بدون منفذی تبدیل می‌شود، و تمام سوراخ سنبه ها را می پوشاند۰

بعد از تاریک شدن هوا دست بکار می‌شوم. زنبور ها همه توی لانه هستند. نخست با فوم سیال درهای ورودی را بطور دقیق مسدود می کنم و بعد همان دریچه را از پشت دیوار باز کرده و اسپری سم را به اندازه‌ی کافی بدرون هدایت می کنم. یکی دو زنبور از همان دریچه خود را به بیرون میرسانند. یکی از زنبور ها شدیدا عصبانی و خشمگین بنظر میرسد. بی هیچ درنگی با یک خیز به من حمله‌ورمی‌شود و ماهرانه به زیر عینکم می خزد و پایین چشمم جای میگیرد. وحشتزده، با یک حرکت سریع دست، زنبور و عینک را بکناری پرتاب می کنم. زنبور خشمگین، استادانه، و با استفاده از بی عینکی‌ام، مجددا خود را به همان نقطه‌ی قبلی میرساند و من از تعجب وا می مانم. این بار تا بخود بجنبم کار خودش را میکند و زهرش را می ریزد . سوزش تیزی در زیر چشم راستم احساس میکنم و با حرکات هیستریک به زمین‌اش می اندازم. چیزی نمانده بود که به زیر پا له‌اش کنم، ولی یکباره منصرف می شوم. کدام موجودی است که به سادگی دست از خانه و کاشانه‌ی خود بر شوید؟

هنوزهم زیر چشم سمت راستم ورم کرده است و می سوزد. البته زخم شمشیر که نیست، می‌شود تحمل‌اش کرد، ولی انگار زخم کهنه‌ی دیگری در من سر باز کرده است که تمام شب را بی‌قرار بودم۰

چرا؟

2010-07-01T01:48:00.000-07:00

دو روز تعطیلم، وسط هفته است. چند ساعتی را در مهد کودک خانمم، قاطی بچه ها می شوم. فارسی یادشان می‌دهم. برایشان قصه می گویم. کتاب می‌خوانم .بازی می‌کنیم ، می رقصیم. دنیای بچه ها خیلی با صفاست. بی شیله پیله است، دودوزه بازی در کارشان نیست، اگر هم باشد بچه‌گانه است. خنده‌دار است ، زیباست. کینه‌توزانه نیست. گاه وگداری دمخور شدن با بچه ها، درون آدمی را صفا میدهد، زلال میکند وآدم را به ذات انسانی خود نزدیکتر می‌کند۰

نمیدانید چه حالی میکنم وقتی با آن لهجه‌ی آمریکایی فارسی حرف میزنند. چه قندی توی دلم آب می شود. همه از دم دختر، همه سه ‌جهارساله و همه ا ز دم یک پارچه عسل. البته این آموزش یک جانبه نیست، من هم بنوبه‌ی خود چیز‌های ارزشمندی از بچه ها می‌آموزم، صداقت و بی‌شیله‌پیله‌گی را، رو راستی و بی‌پرده‌گویی را، و عطش سیری‌ناپذیرو بی‌حد و مرزآموختن را، چرا...؟ چرا...؟ چرا...؟....آنقدراین کلمه را تکرارمی‌کنند که تو سرانجام به کنه عظمت این واژه‌ی شگفت‌انگیز،بیاندیشی و به نقش سازنده‌ای که این واژه در تکامل و پیشرفت جوامع انسانی بازی کرده است پی ببری. چرا سیب از درخت افتاد؟...چرا سرپوش دیگ آب در حال جوش تکان خورد؟....چرا؟...چرا؟...چرا؟ و هزاران، نه میلیونها چرای دیگر۰

بی دلیل نیست که ارتش ها و مذاهب در اصلی‌ترین مباحث خود، چرا بردار نیستند، و آن را معادل کفر و تمرد میدانند و مستحق مجازات۰

فکر نمی‌کنید ریگی به کفششان باشد؟! بیقین کسی که از چرا می‌ترسد حقیقتی را پنهان می‌کند۰

سعید ترابیان بازداشت شد

2010-06-09T23:45:00.000-07:00

سعید ترابیان از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد بازداشت شد

ساعت 9 صبح امروز چهارشنبه 19 خرداد ماه، چهار نفر از مامورین امنیتی با وارد شدن به منزل سعید ترابیان در مقابل چشمان اعضای خانواده اش بر دستهای وی دستبند زده و سپس بمدت سه ساعت منزل ایشان را مورد تفتیش قرار دادند و با جمع آوری وسایل شخصی و گیس کامپیوتر و وارد کردن اتهامات واهی، وی را حدود ساعت 12 ظهر از منزل اش به نقطه نامعلومی منتقل کردند.

بازداشت سعید ترابیان در حالی صورت گرفته است که نامبرده پس از چهار سال بلاتکلیفی و تحمل مشقات فراوان حدود چهار ماه بود که بر سر کار بازگشته بود و در حال حاضر منصور اسالو و ابراهیم مددی رئیس و نایب رئس سندیکای شرکت واحد در زندان بسر می برند.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه اقدام مامورین امنیتی در بازداشت سعید ترابیان را شدیدا محکوم میکند و خواهان آزادی فوری و بی قید شرط وی و منصور اسالو و ابراهیم مدددی از زندان است.

با اميد به گسترش صلح و عدالت در همه جهان

سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران و حومه

خرداد

2010-06-03T23:55:00.000-07:00

تناقض در غلو

دبی – العربیه

. نت

حسین همدانی فرمانده سپاه تهران امروز سه شنبه 25 – 5 – 2010 اعلام کرد پنج ملیون نفر برای شرکت در مراسم سالگرد درگذشت آیت الله خمینی ثبت نام کرده اند.

مراسم درگذشت بنیانگذارجمهوری اسلامی هر سال در حرم آیت الله خمینی درجنوب تهران برگزار می شود.

فرمانده سپاه تهران می گوید : " در اين روز قطع يقين شاهد يكي از باشكوه‌ترين نماز جمعه‌هاي جهان در سال 89 خواهيم بود."

او با اشاره به حوادث اخیر افزود :" خصوصيت ملت ما اين است هر زمان دشمن، دشمن خارجي حركتي انجام دهد و نشانه‌هايي از آن هويدا شود مردم ما تمام‌قد بلند مي‌شوند."

به گزارش فارس، سرهنگ سيد هادي هاشمي گفت: مراسم امسال ارتحال بنيانگذار جمهوري اسلامي همزمان با نمازجمعه و به امامت رهبر معظم انقلاب برگزار مي‌شود.
وي اظهار داشت: اين مراسم از ساعت 10:30 دقيقه روز جمعه 14 خرداد در حرم مطهر امام خميني«ره» برگزار مي‌شود. به همين دليل شرايط ترافيك متفاوتي را پيش رو داريم.
سرهنگ هاشمي افزود: 49 هزار دستگاه اتوبوس و ميني بوس از تهران و سراسر كشور به حرم امام خميني(ره) مي‌آيند و بيش از 2 ميليون نفر در مراسم ارتحال شركت خواهند كرد.
وي اضافه كردك براي پارك بيش از 60 هزار اتوبوس در پاركينگ‌هاي اطراف حرم مطهر تمهيدات لازم انديشيده شده است، كاروان‌ها بايد از ساعت 4:30 دقيقه صبح روز جمعه 14 خرداد و تا پايان ساعت 9 صبح در محل از پيش تعيين شده حضور پيدا كنند.

*************

روابط عمومی فرودگاه امام خمینی در آستانه سالروز ارتحال امام در اطلاعیه‌ای از مسافران خواست در روزهای سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم خرداد از مسیر اتوبان تهران ساوه استفاده کنند و ۳ ساعت قبل از پرواز در فرودگاه حاضر شوند. به گزارش خبرگزاری فارس، روابط عمومی فرودگاه بین‌المللی امام خمینی اعلام کرد: با توجه به اینکه نماز جمعه این هفته تهران همزمان با سالگرد مرگ خمینی از ساعت ۱۰ و ۳۰ دقیقه صبح جمعه ۱۴خرداد ماه در جوار مرقد امام و به امامت خامنه‌ای برگزار می‌شود، به تمام مسافران پروازهای خارجی توصیه شده با انتخاب مسیر مناسب و زمان‌بندی دقیق به موقع در این فرودگاه حضور یابند. در این اطلاعیه آمده است: امسال بیش از ۴۹ هزار اتوبوس، ۷۶۰ هزار زائر شهرستانی و یک میلیون و ۲۰۰ هزار زائر تهرانی را به مرقد امام منتقل می‌کنند و پس از پایان مراسم نیز به مبادی نخست باز می‌گردانند، بنابراین حجم ترافیک سنگین و محدویت ترافیکی در اتوبان تهران - قم قابل پیش‌بینی است. روابط عمومی فرودگاه بین المللی امام خمینی در این اطلاعیه از تمام مسافران پروازهای خارجی خواسته است، روزهای پنج شنبه ،جمعه و شنبه ، سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم خردادماه ۱۳۸۹، مسیر جایگزین اتوبان تهران - ساوه را برای رسیدن به فرودگاه بین‌المللی امام خمینی انتخاب کنند و با برنامه‌ریزی دقیق ، حداقل سه ساعت قبل از ساعت پرواز مندرج در بلیط ، در فرودگاه حضور یابند. پذیرای از این میهمانان میلیاردها تومان هزینه دربر خواهد داشت..

قهرمانان بر دار، آدم‌کشان، به سکوی افتخار

2010-05-23T12:18:00.000-07:00

علی وکیلی راد یکی از قاتلین دکتر شاهپور بختیار، در ازای آزادی کلویید رایس، از زندان فرانسه آزاد و مورد استقبال دو مقام علیرتبه‌ی جمهوری اسلامی قرارمی‌گیرد.

بلخره این بار قرعه بنام کلو،یید رایس زده شد که به یک جرم واهی دستگیر شود و مورد
معامله برای آزادی قاتل شاهپور بختیار قرار گیرد

من مانده‌ام که چرا بعضی از این اتباع کشور های اروپایی دنبال دردسر میگردند. چرا چشمشان را به این همه بی‌قانونی،هرج و مرج، والیگارشی قدرت در ایران می بندند. چرا این همه قتل های زنجیری‌ای و ترور های درون مرزی و برون مرزی مخالفان را که مستقیما توسط خود دولت جمهوری اسلامی برنامه ریزی می شود نمی بینند و باز بعناوین مختلف به این کشور سفر می کنند !. اینان یا از ماهیت روبه صفتانه‌ و مزورانه‌ی این باند تبهکاربی اطلاع‌اند، یا بدنبال نام و آوازه‌ای هستند که می خواهند به هر طریقی که شده کسب کنند۰

آیا شکنجه‌گران وعمله های زور و زر، به دلیل مامور بودن، معذورند؟

2010-05-17T22:51:00.000-07:00

آزمایش استانلی ملگرام

انجام بده هر آنچه گفتندات

آزمایش استانلی میلگرام،برای پاسخگویی به بخشی از وحشتی که کوره های آدم سوزی در جنگ جهانی دوم بوجود آورده بود، انجام گرفت. جایی که کلیمیان، کولی ها، همجنس گرایان و دیگر دشمنان دولت، توسط نازی ها سلاخی می‌شدند۰

در دادگاه های بعد از جنگ اغلب جنایتکاران ادعا میکردند که : چون آنها فقط مجری دستورات فرماندهان خود بودند پس نباید در قبال جرایمی که مرتکب شده اند مسول شناخته شوند۰

روانشناس استانلی ملگرام یک دستگاه شوک الکتریکی ابداع کرد که دارای سی عدد سویچ بود. ولتاژاین سویچ ها از ۱۵ تا ۴۵۰ ولت افزایش می یافت. وی برچسب هایی زیر سویچ ها نصب کرده بود که بطور واضح و خوانا، این مقادیر نشان داده می‌شد و همچنین تاثیری که در فرد شوک شونده میگذارد. مثلااز ولتاژ ۷۵ تا۱۲۰ را متوسط از ولتاژ ۱۳۵ تا ۱۸۰ را قوی ، ولتاژ ۳۷۵ تا۴۲۰ را خطرناک و دو ولتاژ بالا و آخری، یعنی ۴۳۵ و ۴۵۰ را فوق العاده خطرناک نام برده بود۰

این دستگاه بر خلاف آنچه که بظاهر نشان میداد،ساختگی بود، یعنی زمانی که تکمه هایش فشار داده می شد، بجز صدا*، هیچ گونه شوکی ازخود تولید نمی نمود۰

چهل مرد را از طریق نامه و همچنین یک آگهی در روزنامه، فرا خواندند. این چهل نفربا این پندار که در یک آزمایش یادگیری وتوان حافظه، شرکت می کنند آمده بودند۰به این افراد در همان آزمایشات اولیه گفته شده بود که آنها در هر حال پرداخت خواهند شد، چه آزمایش را انجام دهند چه انجام ندهند۰

مرحله‌ی بعد، مرحله‌ی ملاقات، سه شخصیت این آزمایش بود. دو نفری که مورد آزمایش قرار میگرفتند، و کسی که آزمایش را رهبری میکرد. مابین دو فرد مورد آزمایش، قرعه کشی بعمل آوردند که کدام یک بعنوان( یاد دهنده)، و کدام یک بعنوان یاد گیرنده عمل کند. قرعه کشی هم باز در واقع ساختگی بود. کسی که قرار بود بعنوان یاد گیرنده انتخاب شود،از قبل انتخاب شده بود، این شخص، خودی بود. مرد حسابدار ۴۷ ساله‌ای که با مسولین آزمایش همکاری میکرد در واقع این فقط فرد یاد دهنده(معلم) بود که موضوع اصلی آزمایش بود بی آنکه خود از آن اطلاعی داشته باشد۰

قبل از شروع آزمایش، معلم،شاگرد را که در اطاقی بر روی صندلی الکتریکی بسته شده بود، مشاهده کرد،بعد ،خود به اطاق دیگری هدایت شده ودر پشت دستگاه شوک دهنده قرار گرفت. از این اطاق، معلم دیگر قادر بدیدن شاگرد نبود۰

به معلم آموختند که چگونه به شاگرد کلمات مترادف بیاموزد و همچنین چگونه در قبال هر اشتباه وی، یک شوک الکتریکی بر وی وارد کند، ومقدار این شوک را برای اشتباهات بعدی هر کدام پانزده ولت افزایش دهد

نه دستگاه، شوکی تولید میکرد و نه شاگرد شوکی دریافت می‌نمود، ولی صدا های اعتراضی ناشی از درد، که قبلادر دستگاه سوتی ظبط شده بود،با فشار دادن هر شاسی، با شدت وظعف بگوش میرسید۰

هر گاه مسول آزمایش، که با معلم دریک اطاق نشسته بود، مورد سوال قرارمیگرفت، با عباراتی از پیش تعیین شده مثل(لطفا ادامه بدهید) یا ((آزمایش اقتضا میکند که ادامه دهید) یا(کاملا ضروری است که شما ادامه دهید)یا( شما هیچ راهی بغیر از اینکه ادمه دهید ندارید) که با لحنی ارام شروع میشد و کم کم لحن دستوری بخود میگرفت۰

اگر معلم از مسول آزمایش سوال میکرد: چه کسی مسول خواهد بود اگر برای شاگرد اتفاقی بیفتد؛مسول جواب میداد ؛مسولیت‌اش با من است. این پاسخ که سلب مسولیت از معلمان میکرد، خیلی ها را به ادامه‌ی آزمایش ترغیب می نمود۰

نتایج

در طول آزمایش استانلی ملگرام، خیلی ها دچار حالت های عصبی شدند. سه نفر از این افراد کاملا به حالت غش افتادند

با اینکه همه‌ی این افراد از انجام چنین کاری ناراحت بودند، با این حال هر چهل نفرشان تا مرز ۳۰۰ ولت پیش رفتند.۲۵ نفر از این چهل نفرتا حد بالای ۳۷۵ ولت ادامه دادند۰

قبل از آزمایش ملگرام، کارشناسان بر این باور بودند که یک تا سه درصد این افرادشاید تا مراحل اخر آزمایش پیش بروند، ومیگفتند : آدم باید از نظر مغزی معیوب باشد که بتواند به چنین عملی ادامه دهد. در حلیکه ٪۶۵ این افراد دست از شوک وارد کردن بر نداشتند حتی زمانی که شاگرد فریاد میزد که با درد عظیمی دست بگریبان است۰

اینک ما بر این باوریم که این از خصلت درونی خود ما ناشی می‌شود که هر چه میگویند انجام میدهیم، بویژه از جانب قدرتمداران

فریاد هایی ناشی از درد، با شدت و ظعف،متناسب با ولتاژ‌های مختلف شوک در فضا پخش میشد*

ترجمه از علی رادبوی

اعدام بخاطر ایجاد ترس و وحشت در جامعه

2010-05-10T22:58:00.000-07:00

آدمخوران جمهوری اسلامی از ترس خیزش های مجدد مردمی در آستانه ی خرداد ماه، درسحرگاه روز یکشنبه نوزدهم اردیبهشت ماه در کشتارگاه اوین، پنج تن دیگر از آزادیخواهان را بدار آویختند. این پنج تن عبارت بودند از فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی، و مهدی اسلامیان۰ ۰

رژیمی که برای بقای حکومتش دست به کشتار جوانان مردم میزند، بی هیچ شبهه‌ای در آستانه‌ی پرتگاه سقوط است، همت کنیم و از پای ننشینیم. جنایت ها، بی عدالتی ها، و رسوایی های این باند تبهکار، آدمکش و ریاکار را در سراسر جهان جار بزنیم، رسوا که هستند، رسواترشان کنیم. بگذار آقای موسوی این کشتار را، نه ضد انسانی، نه جنایتکارانه، بلکه تنها نا عادلانه بخواند.انگار اعدام عادلانه هم داریم.در هر حال جنبش در روند تکاملی خود رهبران واقعی خود را پیدا خواهد کرد۰

حاجی اکبر

2010-04-26T20:00:00.000-07:00

یک ساعتی بود که در انبار زیرزمین با کارتن های سنگین ناخنگیر، چاقو، صابون، شامپو و....کلنجار می رفتم.پایین یا بالا، در هر حال به نحوی باید خود را مشغول کار می‌کردم تا آدم زیادی جلوه نکنم و عذرم خواسته نشود. حالا آمده ام بالا و بعد از تمیز کردن شیشه‌ی ویترین ها، به پر کردن ردیف های خالی قفسه ها، از اجناس مختلف مشغولم. چشم و دستم بکار و گوشهایم، گفتگو ها و همهمه‌ی اطراف را دنبال می کند۰

بازار جریان هر روزه‌ی خود را تکرار میکند. گفتگو ها در انبوهی از تعارفات غرق است و هر جمله‌ای به سوگندی ختم

می شود. تسابیح با حرکت مداوم لبها می‌گردند تا بار ثواب را در ترازوی آخرت سنگین تر کنند. واژه‌هایی چون حاجی آقا،

۰ماشاالله، انشاالله،التماس دعا، قابلی ندارد، ترجیح یند هر گفتگویی است

صدا های دیگری نیز از دور و نزدیک این سمفونی غریب را همراهی میکند

آب لیمووووو، شربت لیموووو، جیگرتو صفا بده توی این گرماااااااااشربت لیموووووو

باغت آباد انگوری، شیکر چیه؟ عسل دارم

اسلام و علیکم، حاج‌آقا ناخنگیر دارید؟

شوخی‌ات گرفته؟ ناخنگیر کجا بود توی بازار! حالا چقدر می خواهی؟

هر چقدر دارید۰

حالا بعد از ظهر سری بزن، شاید رسید، قیمت بالاست ها۰

با خودم می گویم خدای من ، این همه ناخنگیر توی انبار است، پس چرا نمی‌فروشند؟

من چهارده ساله‌ی شهرستانی که می‌بایست جور پدر پیر و ورشکسته‌ام را بدوش بکشم، به روابط و مناسبات هزارلای بازار آشنا نیستم. باید سال‌ها دوام بیاورم و بمانم تا از چم و خم ایما و اشاره ها، کنایه و رمز‌گویی ها سر دربیاورم. باید یاد بگیرم که وقتی اسم‌ام را که علی است، *مهدی صدا می‌کنند کاری را که ظاهرا می‌خواهند انجام دهم، نباید انجام دهم۰

مهدی، پسر بودو بگو واسه ی حاج‌آقا چایی بیارن۰

حاج آقایی که خرید عمده‌ای نکرده سزاوار چای نیست. باید بروم و دقایقی یعد بر‌گردم و به دروغ بگویم: الآن می آ‌ورند حاج‌آقا

ولی حاجی اکبرمشتری عمده‌خراست۰

پسر بودو بیا محموله‌ی حاج‌آقا را همراهش ببر۰

یسته سنگین است، به هر زحمتی بود بلند‌اش می‌کنم . حاجی اکبر از پیش و من بدنبال. ازفراز مناره های بلند مسجد شاه صدای الله‌اکبربگوش می‌رسیدو من بزیر سنگینی بار خم و راست می‌شدم. مسافت زیادی را از میان انبوه جمعییت، افتان و خیزان راه باز می کردم و چشم از حاجی بر‌نمی‌داشتم، که سر انجام حاجی کنار مغازه‌ای توقف کرد و از من خواست که بسته را زمین بگذارم. گذاشتم . بگمان اینکه . می‌خواهد خرید دیگری بکندمنتظر ایستادم حاجی با نگاه منت‌‌ باری بر من، دست به جیب کرد وبا یک سکه‌ی دو ریالی در دست، گفت: بیا، بیا این هم غلامانه‌ات۰

به یک باره قلب معصوم و کوچکم دچار تشنج شد و اشکم سرازیر. پول را نگرفتم و برگشتم اشک‌ریزان خود را به مسجد‌شاه رساندم و یک دل سیر بخاطر اینکه غلام بودم و نمی‌دانستم گریه کردم۰

از فراز مناره های بلند مسجد شاه صدای الله اکبر بگوش می‌رسید و من داشتم از تمامی اکبر های جهان متنفر می شدم۰

-------------------

این داستان در مجله‌ی آرش شماره‌ی ۱۰۴ بچاپ رسیده است۰

اتحاد جهانی کارگران همچنان گسترش می‌یابد

2010-04-04T00:13:00.000-07:00

اتحادیه ی اتوبوسرانان شهر سیاتل و حومه در آمریکا(لوکال ۵۸۷) به کمپین جهانی برای آزادی منصور اسانلو ودیگر اعضای دستگیر شده پیوستند۰

روزبیست و سوم ماه مارس، درجلسه‌ رسمی این اتحادیه ،یکی از اتوبوسرانان ایرانی قطعنامه‌ای مبنی یر جلب حمایت اعضای این اتحادیه برای پیوستن به کمپین جهانی حمایت از آزادی منصور اسانلو ودیگر فعالین شرکت واحد، خواند که به اتفاق آرا بتصویب رسید۰

در این قطعنامه از اتحادیه خواسته شد در همین رابطه نامه‌ای به دولت ایران ارسال کرده و کپی آنرا به شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بفرستد۰

دراینجا متن انگلیسی و ترجمه‌ی فارسی نامه‌ای را که به آدرس دولت ایران نوشته شده است می خوانید۰

****

اعضای اتحادیه‌ های کارگری و فعالین حقوق بشر سراسر جهان حیرت زده، بر آنند تا از چرایی دستگیری اعضای اتحادیه‌ی کارگری ایران اطلاع حاصل کنند۰

تا آنجایی که ما میدانیم آقای ابراهیم مددی معاون آقای منصور اسانلو، حین مراجعه به اداره‌ی کار، در شمال تهران، توسط افراد لباس شخصی، با حکمی از طرف دادگاه، دستگیر و زندانی می‌شوند۰

ما همچنین مطلع هستیم که ایشان در بیست وهشتم ماه دسامبر بعد از محاکمه در زندان اوین زندانی شده‌اند و این در حالیست که دو عضو دیگر هیت مدیره توسط پلیس مخفی احضار شده‌اند۰

آقای رییس جمهور احمدی‌نژاد، این اولین بار نیست که مامورین امنیتی ایران، دست به عملیات غیر منصفانه بر علیه اتحادیه‌های کارگری می‌زنند. در همین یک هفته پیش بود که سندیکای شرکت واحد، باز‌داشت محسن حکیمی، یکی از اعضای شورای نویسندگان و عضو کمیته‌ی هماهنگی را محکوم کرد۰ایشان به اتهام نا معلومی دستگیر و در بند ۲۰۹ زندان اوین زندانی هستند. همزمان بیژن امیری یکی از کارگران ایران خودرو نیز به اتهام نامعلوم دستگیر و زندانی شده است۰

ما مایل به پیوستن به صفوف اتحادیه‌ی جهانی کارگران حمل‌و‌نقل(ا‌، تی، یو) و کل جنبش اتحادیه‌ای جهانی، در ترغیب هرچه بیشتر دولت شما برای آزادی فوری و بدون قید‌وشرط ابراهیم مددی، محسن کاظمی، بیژن امیری، و همچنین منصور اسانلو و فرزاد کمانگر هستیم۰

ما گزارش‌هایی دریافت کرده ایم که در دو ماه گذشته منصور اسانلو از دریافت امکانات ضروری پزشکی بی بهره بوده است و از این نگرانیم۰

از توجه تان تشکر می‌کنیم و به امید پاسخ مثبت شما

با احترام

Paul J . Bachtel

President, Business/ Representative

Amalgamated Transit Union, Local 587/ USA

به یاد منصور خاکسار

2010-03-25T23:07:00.000-07:00

تابستان سال ۱۹۹۹ در بالکن آپارتمان کوچک من در شهر سیاتل

غزلی برای مردم

تا بوسه‌گاه سبز تو چشم زمانه است

هر بوسه‌ای نگین هزاران ترانه است

زیبایی غرور تو نازم که تا ابد

تصویر نامرادی هر تازیانه است

عشقی همیشه باد که این سرسپردگی

با ما در این رها شدگی، جاودانه است

زنجیر‌های شانه، گرانی نمی کند

این رشته‌ها به شانه‌ی یاران نشانه است

ای سرخروی! قامت ایثاری سحر

شب را درفش خونی تو زیب شانه است

سبزینه، ساقه‌های رشید بهارگاه

تا خاک، جانپناه نجیب جوانه است

از زنده‌یاد منصور خاکسار

داغ از دست دادن منصورخاکسار، شاعر آزاده و مردمی میهنمان را به تمامی زحمتکشان، کارگران،اهل ادب، بویژه برادر نامدارش نسیم خاکسار وخانواده‌اش تسلیت می‌گویم۰

منصور انسانی شریف، خوش‌قلب و دوست داشتنی بود۰

2010-03-21T09:03:00.000-07:00

بهار دیگری را آغاز می‌کنیم، بهاری متفاوت از بهاران گذشته، بهاری که می‌رود تا در تمامی عرصه‌های زندگی میهنمان شکوفا شود

به امید آن روز۰

بهارتان خجسته باد۰

محکوم به اعدام است

2010-03-06T22:30:00.000-08:00

محکوم به اعدام است
کمکش کن هموطن

عكسي كه ماندگار مي شود؛
شجاعت یعنی این
لطفا این ایمیل رو برای همه بفرستید
با معروف شدنش،
شانس زنده ماندش در زندان افزایش خواهد یافت.

محمد یوسف رشیدی مورخ 6/9/88 در خانه پدری خود در نوشهر توسط وزارت اطلاعات بازداشت شد و تنها خبری که از خانواده اش در اختیار دوستان وی قرار گرفته است خبر اعتصاب غذای او در بازداشتگاه اداره ی کل اطلاعات اطلاعات استان مازندران است. محمد یوسف رشیدی یکی از فعالان دانشجویی چپگرای دانشگاه صنعتی امیر کبیر تهران است که در اعتراضات دانشجویی علیه حضور احمدی نژاد در دانشگاه نقش برجسته ای داشت و از زمان سخنرانی محمود احمدی نژاد در دانشگاه پلی تکنیک در تعلیق از تحصیل به سر می برد. او در هنگام سخنرانی احمدی نژاد پلاکارد بزرگی را در مقابل او بالا برده بود که روی آن نوشته شده بود:«رئیس جمهور فاشیست، پلی تکنیک جای تو نیست

این ایمیلی است که دریافت کردم ، از منبع‌اش اطلاعی ندارم.

ده رهبر برگزیده‌ی جهان

2010-01-11T19:28:00.000-08:00

بر مبنای تحقیق و بر رسی دیوید ولیچینسکی که همه ساله در مجله ی پریید به چاپ می‌رسد حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای از میان بیش از هفتاد رییس جمهور، و پادشاه دستچین شده ازکشور های مختلف جهان، به مقام هفتم نایل آمده اند۰

این پیروزی که در سایه ی سیاست های انسان‌دوستانه و آزادیخواهانه ی روز‌افزون معظم اله و تلاش های شبانه‌روزی حزب‌الله، جند‌الله، ثارالله، لباس شخصی ها وسایر برادران چاقو‌کش و قداره‌بند حاصل آمده است را به تمامی سردمداران جمهوری اسلامی ایران تبریک و نهنیت می گوییم

قابل ذکر است که اگرمحقق نامبرده برعمق،عظمت، شوکت، ابهت وقدرت لایتناهی کسوت ولایت فقیه در این سرزمین آشنایی بیشتری داشتند و همچنین اگر قصور و کوتاهی خبرنگاران و گزارشگران که همگی در بازدانشگاه های اسلامی مان به خورد خواب مشغول بودند، نبود و وقایع را تمام وکمال به اقصی نقاط جهان مخابره می‌کردند، بی هیچ شبهه‌ای مقام شامخ رهبری جایگاه نخست را به خود اختصاص میدادند۰

نگاهی گذرا به خدمات و فداکاری هایی که آقای موگابه برای کشورش زیمبابوه انجام داده اند، ومقایسه‌ی آن با آنچه که آقای خامنه‌ای برای ایران و ایرانی به انجام رسانده‌اند ثابت میکند که دستهای نابکاری در کار بوده است تا آیتالله خامنه‌ای به مقام نخست جهانی نایل نیایند۰

رابرت موگابه زیمبابوه ، هشتاد و پنج ساله، از سال ۱۹۸۰ در قدرت، دیکتاتور شماره‌ی ۱ جهان. جایگاه سال قبل دیکتاتور شماره‌ی ۶ جهان

***

بحران در زیمبابوه بقدری عمیق است که با پنجاه بیلیون دلاری که دولت آزاد نمود بیش از دو بسته‌ی نان چیزی به دست مردم نرسید. نرخ بیکاری به ٪۸۵ رسیده است. در سال ۲۰۰۸ موگابه با انتخابات موافقت کرد، ولی همینطور که بعداآشکار شد، تنها در صورتی نتیجه‌ی انتخابات را می‌پذیرد که خود برنده‌ی آن باشد. عمال موگابه به تجمع مخالفین وی حمله کرده و یکصد و شصت وسه نفر از آنان را بقتل رساندند وپنج هزار نفر را شکنجه و آزار نمودند.

موقابه جهت سهیم کردن مورگان تسوانگرای، رهبر مخالفین در قدرت عهدنامه‌ای را امضا نمود ولی هر گز به عهد خود وفا نکرده و تنها اعوان و انصار خود را در تمامی وزارتخانه ها بکار گمارد۰

زیمبابوه همچنین از نظر بهداشت و درمان وضعیت اسفباری دارد از ماه اوت تا کنون ۳۸۰۰ نفر ازابتلا به بکتری کلرا جان خود را از دست داده اند۰

عمر البشیر سودان شصت و پنج ساله. از سال ۱۹۸۹ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۲ جهان. جایگاه سال قبل دیکتاتور شماره‌ی ۲ جهان

کیم جونج هان کره‌ی شمالی ۶۷ ساله. از سال ۱۹۹۴ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی۳ جهان جایگاه سال قبل دیکتاتور شماره‌ی یک جهان

تان شو، برمه، هفتاد و شش ساله از سال ۱۹۹۲ در قدرت، دیکتاتور شماره‌ی ۴ جهان ، جایگاه سال قبل، دیکتاتور شماره‌‌ی۳

ملک عبدالله پادشاه عربستان سعودی. هشتاد و پنج ساله از سال ۱۹۹۵ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۵ جهان. جایگاه قبلی، دیکتاتور شماره‌ی۴ جهان۰

هو جین تایو، چین. از سال ۲۰۰۲ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی۶ جهان . جایگاه قبلی دیکتاتور شماره‌ی۵ جهان

سید علی خامنه‌ای ۶۹ ساله. ایران از سال ۱۹۸۹ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۷ جهان. جایگاه سال پیش دیکتاتور شماره‌ی ۳ جهان۰

ایسایس افوورکی، اریتره ،۶۳ ساله از سال ۱۹۹۱ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۸ جهان، جایگاه سال پیش دیکتاتور شماره‌ی ۱۰ جهان۰

قربانقلی بردی محمد اووا، ترکمنستان . ۵۱ ساله . از سال ۲۰۰۶ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۹ جهان. جایگاه سال پیش: ایشان از سال ۲۰۰۹ به این مقام مفتخر شده‌اند.

معمر القذافی. لیبی. ۶۶ ساله. از سال ۱۹۶۹ در قدرت. دیکتاتور شماره‌ی ۱۰ جهان. جایگاه سال پیش، دیکتاتور شماره‌ی ۱۱ جهان۰

دهان دارد؟

2010-01-06T01:13:00.000-08:00

!گفتند : امام آمده است

پرسیدند : دهان دارد؟

گفتند : آری

جواب دادند: پس برای خوردن آمده است

یاد رفتگانتان بخیر. این ضربالمثلی بود که زنده یاد پدرم سالهای سال قبل از انقلاب میآورد، حالا در چه رابطه‌ای، بطور مشخص یادم نیست، ولی می بینم عجب مصداقی پیدا کرده است با وضعیت این امامان، این آیت الله ها، این حجت الاسلام ها این ثقت الاسلام ها این عالی جنابان و اقازاده هایشان۰

با خودم فکر می کردم, این پیر مرد که یک پایش لب گور است, با چه انگیزه‌ای فرمان کشتار مردم بیگناه را صادر می کند؟ آدمی با این سن و سال, مگرچه نیاز هایی دارد که برای برآوردنش باید این همه خون بپا کند؟ بعد از خواندن مطلب افشاگرانه‌ی آقای مخملباف فهمیدم که چه نیاز هایی دارد واین را هم فهمیدم که بنده خدا الکی و بی‌جهت خودش را به اب و آتش نمیزند و اینکه واقعن منافع قابل دفاعی دارد۰

این ماه، ماه خون است

2009-12-29T01:04:00.000-08:00

هر چند

نابکارانی هستند آنسو

چیره دستانی در حرفه‌ی کت بسته یه مقتل بردن

----------------------------------------

و دلیرانی دریادل این سو

چربدستانی در صنعت زیبا مردن

........

من هراسم نیست

زنگاه و ز سخن عاری

شب نهادانی از قعر قرون آمده اند

آری

که دل پرطپش نوراندیشان را

وصله‌‌ی چکمه‌ی خود می‌خواهند

وچو بر خاک در افکندندت

باور دارند

که سعادت با ایشان به چهان آمده اشت

باشد! باشد۱

من هراسم نیست،

چون سرانجام پر از نکبت هر تیره روانی را

که جنایت را چون مذهب حق موعظه فرماید، میدانم چیست

خوب میدانم چیست۰

قطعاتی از شعر بلند (پیغام) شاملوی بزرگ

آری ویرجینیا

2009-12-14T22:29:00.000-08:00

صبح روز یکشنبه است. خیابان ها خلوت ، ساکت و هوا کاملا تاریک است.حتی به خیابان اصلی هم که میرسم، هیچ اتومبیلی نه در جلو و نه در پشت سرم نمی بینم.نم نم باران هم طبق معمول می بارد. می گویند توی این شهر توریست ها را از روی چتری که بر سر میگیرند می‌شود شناخت. بومی های اینجا محلی به باران نمی گذارند. ولی من با وجود بیست وهفت سال زندگی در این شهر هنوز با باران اخت نشده‌ام.یعنی امکان دارد توی باران بدون چتر راه بیفتم، ولی اینکه وایستم زیر باران، قهوه‌ای دست بگیرم و سیگاری دود کنم ، نه! سه چهار ساعتی از روز کاری را پشت سر گذاشته‌ام، بدون سیگار. درانتهای خط، در اولین فرصتی که باران میدهد، قهوه‌ی داغی از فلاسک میریزم ومیروم پایین، هوا کاملن روشن است. سیگاری روشن میکنم. نمیدانید چه کیفی دارد، تازه زندگی معنا پیدا میکند. همینطور قهوه‌ نوشان و سیگار کشان، نگاهم به تابلوی تبلیغاتی نصب شده بر بدنه‌ی اتوبوسم می‌افتد. تابلویی یه طول سه متروعرض نیم متر، با عکسی از نیم تنه‌ی سانتاکلاز( بابا نویل) که میگوید: آری ویرجینیا، خدایی وجود ندارد. باورنمی ‌کنم، چون اغلب تابلوهای تبلیغاتی‌ای که بر بدنه‌ی اتوبوسها نصب می‌کنند، متعلق به شرکت‌های بیمه و یا شرکت های تلفن موبایل و غیره است. اندکی از اتوبوس فاصله میگیرم و دوباره می خوانم، نه خیراشتباهی در کار نیست، : آره ویرجنیا خدایی وجود ندارد. با تلفنم عکسی از تابلو می‌گیرم و به این فکرم که در مسیر برگشت، کلیسایی ها چه واکنشی نشان خواهند داد۰

در مسیر برگشت هستم، ساعت هشت و پنجاه و پنج دقیقه است، بیرون، هوا کاملن روشن و پودر باران و مه در هم آمیخته است. در اولین ایستگاه، شارلت را با یک زن مرد دیگر، که نمی‌شناسمشان، سوار می‌کنم. شارلت قبل از ورود نگاه مجددی به بدنه‌ی اتوبوس می‌اندازد و در حالیکه از پشت عینک زره‌ بینی کلفت‌اش وراندازم می‌کند، وارد می‌شود۰

صبح روز یکشنبه که عازم کلیسا هستیم، اتوبوس دیگری نداشتند که توی این مسیر بگذارند؟

در حالیکه سعی می‌کنم جلوی خنده ام را بگیرم می‌گویم۰لابد نداشتند مادام شارلت

غر زنان می رود و کنار آن مرد و زن غریبه می‌نشیند۰ در ایستگاه های بعدی، کلادیا، مارتین، جرالدین، مالکا، وچهره‌های آشنای دیگری که اسامی‌شان را نمی دانم، سوار می شوند. بحث داغی در مورد نوشته‌ی روی اتوبوس در می‌گیرد. خط و نشان می‌کشند، محکوم می کنند۰

چند ایستگاه بالاتر، اتوبوس را برای میشل که با دو چمدان کذایی‌اش ایستاده است نگهمیدارم. تمام زندگی میشل همین دو چمدان رنگ‌ و رو رفته است.که روز و شب همه جا بدنبال می کشد. سوار می‌شود ولی بر خلاف همیشه نمی خندد. انگار شب سختی را پشت سر گذاشته است.صبح بخیری رد و بدل می کنیم. با صدای بلند می گوید: تابلوی روی اتوبوست را دوست دارم! آره ویرجینیا، خدایی وجود ندارد. ولی بهشون بگو که قبل از خدا کلمه‌ی مطلقن را جا انداخته‌اند۰

لبم را گاز می گیرم وبه مسافران نشسته در آیینه ی بالای سرم نگاه می‌کنم. میشل رو به مردم می‌کند و با صدای بلند و محکم می پرسد: کسی اینجا با نوشته‌ی روی اتوبوس مخالف است؟ از هیچکس صدایی در نمیآید۰

بیرون پودر باران و مه در هم آمیخته و چشم‌انداز را در هاله‌‌ی دودی رنگی فرو برده است۰

پاسخ به یک سوال

2009-11-11T23:07:00.001-08:00

در وبلاگ گریز سبز مطلبی تحت عنوان(پدر عزیز! کمک کن این بت حکومت اسلامی که برپا کردی را بشکنم) خواندم و کامنت بلند بالایی برایش نوشتم که متاسفانه صاحب وبلاگ بدلایلی از چاپ آن خودداری کرد.اینک همان کامنت با اندکی تغییر،

یکی بود یکی نبود. سرزمینی بود بنام ایران که خاندان پهلوی با حمایت همه جانبه‌ی انگلیس و بعد ها آمریکا بر آن حکومت میکردند. این دولت نیز چون دیگر حکومت های وابسته در راستای اهداف و برنامه های دولت های امپریالیسی حرکت کرده و صدای آزادیخواهی و حق طلبانه‌ی زحمتکشان ، کارگران، و روشنفکران خود را با گلوله, شکنجه، زندان، و اعدام پاسخ میگفت. از طریق سانسور واشاعه‌ی اکاذیب و تحریف حقایق, از ارتقا افکار عمومی جلوگیری بعمل می‌آورد. روشنفکران بخاطر مطالعه ی یک سری کتابها که آنها ذاله می نامیدند سالها به زندان می افتادند و آزار و شکنجه می‌شدند. این حکومت نیز با استفاده از باور ها و اعتقادات مذهبی مردم به عناوین مختلف به خرافات و خرافه پرستی های رایج در میان مردم که عمدتا از ساده اندیشی و بی سوادی شان ناشی میشد دامن میزد. تعزیه میگرفت، تظاهر به نماز خوانی میکرد، به زیارت اماکن ”مقدس“ میرفت.خلاصه اینکه بعد از پنجاه سال با اوج گیری نا رضایتی عمومی و مبارزات روشنفکری بلخره تاریخ مصرف‌اش برای اربابانش به پایان رسید و بفکر تعویض‌اش افتادند.در این برهه از تاریخ که هنوز جنگ سرد ادامه داشت سیاست آمریکا و دیگر کشور های بلوک سرمایه داری و امپریالیسی یر این بود که از راهیابی شوروی (باصطلاح سوسیالیستی) به آبهای گرم جلوگیری کنند، بدین منظور در صدد بودند که کمربند سبزی بدور این کشور ایجاد نمایند. در همین راستا بود که در کنار نخستین جمهوری اسلامی یعنی کشور پاکستان، با تمام قوا از مجاهدین افغانی حمایت نمودند، و برای تکمیل این کمر بند برای استقرار یک حکومت اسلامی دیگر در این منطقه ۰در کنفرانس معروف (گوادلوب) بر سر حمایت از خمینی به توافق رسیدند، و ایشان را از حجره‌ی کوچک مسجدی در نجف به لوفل نشاتو‌ی فرانسه انتقال دادند از آن روز به بعد بلند گوی امپریالیسم پیر ( بی بی سی ) شروع به کار کرد و خمینی بندرت شناخته شده را با بوق و کرنا به رهبر بلا منازعه‌ی جنبش مردم ایران تبدیل نمود. خمینی ای که در سال ۴۱ با همان اصلاحات نیمبند شاه از جمله حق رای دادن، به زنان، اصلاحات ارضی ،،، مخالفت کرده بود. ،خمینی نیز در این فاصله برای سوار شدن بر گرده‌ی جنبش، شروع به دادن وعده های دروغین کرد، که چطور همه‌ی اقشار ملت و گروه ها در این انقلاب سهم خواهند داشت، چطور مردم دیگر پول آب وبرق نخواهند داد، گوشت یخزده نخواهند خورد، پول نفتشان را از در خانه هایشان خواهیم داد و چطور این پدر و پسر دانشگاه ها را ویران کردند و قبرستان ها را آباد، و غیره و غیره ،

بعد از آمدن اقا با اعوان و انصارش و محکم کردن نشیمنگاهشان بر اریکه‌ی قدرت، صدو هشتاد درجه تغییر رفتار و گفتار دادند(صد البته نه پندار) و با شمشیر از رو بسته تمامی دستآوردهای قیام مردم را که به بهای دهها هزار خون ریخته بدست آمده بود، قلع وقمع کردند. زنان که با اهانت آمیز ترین و غیر انسانی ترین شعار( یا روسری یا توسری) حکومت مواجه شده بودن، به خیابان ها ریختند و اعتراض کردند و مورد هجوم و ضرب وشتم چماقداران حکومتی قرار گرفتند. خلق کرد بخاطر خواسته های بر حق خود به خاک وخون کشیده شدند. روشنفران دگر اندیش که سخت رودست خورده بودند، اعتراض کردند و قلع و قمع شدند. هشت سال جنگ خانمان برانداز را که هر آن می توانستند با اخذ غرامت از رژیم صدام متوقف کنند مزورانه و به بهای جان صدها هزار انسان از هر دو طرف و فقروفلاکت بی حد وحساب ادامه دادند، مردم عادی و زحمتکش که زیر بار هزینه‌ی هنگفت جنگ به فلاکت عمیق تری گرفتار آمده بودند، شروع به اعتراض کردند و قلع و قمع شدند. کتابها سوزانده شدند. هزارن زندانی سیاسی بدستور خود شخص خمینی قتل عام شدند. خمینی مرد و جانشینان بر حق‌اش سنگ تمام گذاشتند و کمر به نابودی تمامی حثیت، شرافت و منزلت انسان ایرانی بستند. زنان و دختران ایرانی را در کشور های همجوار به فاحشگی فروختند. قتل های رنجیره ای براه انداختند، نویسندگان، محققان، شاعران، فعالین وحتی غیر فعالین سیاسی دگراندیش را ترور و سر به نیست کردند، اینک خود شاهدید که چگونه صلح آمیز ترین تظاهرات بر حق اعتراضی را وحشیانه به خاک و خون می کشند و چگونه زنان و دختران و حتی پسران را در زندان ها مورد شکنجه و آزار و بی شرمانه تر از همه مورد تحاوزجنسی قرار میدهند،

شما درکدام برهه از تاریخ و در کدام نقطه‌ی جهان، حکومتی را سراغ دارید که در ازای تحویل جسد سوراخ سوراخ شده‌ی دگراندیش بیگناهی به خانواده‌اش، پول گلوله ها را طلب کند؟

کدام حکومتی را سراغ دارید که به دختران زندانی، در شب قبل از اعدامشان تجاوز شرعی کند و صبح بعد با کله قندی به سراغ خانواده‌اش رفته و به آنها تبریک بگوید و دق مرگشان کند؟

کدام حکومتی را سراغ دارید که پدر و مادر را بجای فرزندانشان، یا خواهر و برادری را بجای خواهر یا برادرشان که جان بدر برده‌اند، دستگیر، شکنجه و به جوخه های اعدام بسپارد؟

کدام حکومتی را می‌شناسید که از خانواده های اعدامیان حتی حق سوگواری را سلب کرده باشد؟

کدام حکومتی را سراغ داریدکه هزاران زندانی سیاسی را صرفا بدلیل مسلمان نبودن در کشتار‌گاه های خود قتل عام کند و شبانه در گور های دسته جمعی دفن‌شان کند؟

بگویید، کدام حکومتی را در سراسر تاریخ بجز نازیسم هیتلری سراغ دارید که این چنین دست بکشتار شهروندان بیگناه خود گشوده باشد و مزورانه از عدل و داد دم بزند؟

و اما در مورد بزرگترین سوال شما از پدرتان، از من و امسال من و از دیگرانی که بنوعی آتش بیار ”انقلاب“ بهمن ۵۷ بودیم

دوست گرامی

ما روشنفکران یک جامعه‌ی عقب مانده‌ی مذهبی بودیم. آفت اسلام وخرافات ناشی از آن دامنگیر ما روشنفکران نیز بود. ما تافته‌ی جدا بافته‌ای نبودیم. ما از دامن ماری رها نشده به چنگال اژدهایی مخوف گرفتار آمدیم باور کن عامدانه نبود. همانقدر بارمان بود. در چنان جامعه‌ای که بجرم خواندن کتابی میتوانستی سالها پشت میله های زندان بخوابی از آن بیشتر هم نمیشد آموخت. مگر هزاران نفر از همین مردمی که امروز در تظاهرات خیابانی بر علیه جمهوری اسلامی برخاسته‌اند همان ها نیستند که عکس خمینی را در ماه دیده بودند؟ باور من بر این است که اگر خاندان پهلوی پنجاه سال دیگر هم باآن سازمان امنیت‌اش، با آن شیوه‌ی آموزش‌ پرورش اش، با آن برنامه های اقتصادی و اجتماعی‌اش می‌ماندند و حکومت می‌کردند، باز این بختک نکبت‌‌بار، این جمهوری چوبه‌های دار، در مقطعی از تاریح بر سر ملت ما آوار میشد۰

در مقایسه با یک چنین خون‌آشامانی است که رژیم شاه وجهه پیدا میکند یعنی مردم بویژه آنانی که آلترناتیو دیگری را برای جایگزینی نمی شناسند، از ترس اژدها به دامن مار پناه میبرند. دیکتاتوری که برای براندازی‌اش هزاران قربانی دادیم به یمن حضور جهنمی‌ جمهوری اسلامی دموکرات جلوه میکند! و عده‌ای دیگر بجای جمهوری اسلامی و یا سلطنت طلبان ترجیح میدهند به جرگه‌ی شیطان پرستان بپیوندند! گریه دار است نه؟

آری دوست عزیز،ما و شما به چنگال آدمخورانی گرفتار آمده‌ایم که حتی به همکاسه های خانه‌زادشان نیز رحم نمی کنند. ببینید این قوم پلشت که هواره از محل صدقه‌سری مردم امرار معاش میکردند،اینک با دست‌یابی به حساب های بانکی بیلیونی چگونه به یک دیگر چنگ و دندان نشان میدهند،

و اما در خاتمه سوال من از شما، اینکه شما چگونه از یک طرف خواهان سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی هستید و از طرف دیگر از بانیان و ایدولوگ های نخستین این جمهوری که همان شریعتی ها ومطهری ها هستند با احترام یاد می کنید؟باید به ریشه ها بپردازیم دوست عزیز! این اسلامی ترین جمهوری است که می توان در یک جامعه برقرار کرد. این جمهوری مو بمو با اسلام ناب محمدی مطابقت دارد. من وحشت و نگرانی شما را درک می کنم، ولی باور کنید اگر به ریشه ها نپردازیم فردا حتی با فرض سرنگونی این رژیم، به چنگال اژدهای دیگری گرفتار خواهیم آمد.گیرم که چون رژیم خمینی، نخست در هیبت فرشته ای ظاهر شود،

زندگی

2009-10-21T00:09:00.000-07:00

نخست مرده‌ی این بودم که دبیرستان را تمام کرده و کالج را شروع کنم

بعد برای این می‌مردم که کالح را به اتمام رسانده و مشغول کار شوم.

بعد کشته‌ی این بودم که ازدواج کرده و صاحب بچه‌هایی شوم.

و بعد می‌مردم برای بچه‌هایم که هر چه زودتر به سنی برسند که من بتوانم دوباره سر کار برگردم.

و اما بعد می‌مردم برای بازنشست شدن.

و حالا در حال مرگم...و بناگهان متوجه شدم که فراموش کردم زندگی کنم

لطفا نگذارید این برای شما اتفاق بیفتد، قدر‌دان شرایط کنونی تان باشید و از هر روزتان لذت ببرید.

********

برای بدست آوردن پول سلامتی‌مان را از دست میدهیم، وبرای باز‌گرداندن آن پول مان از دست میرود....

چنان زندگی میکنیم که انگار هرگز نخواهیم مرد، و چنان می‌میریم که گویی هر گز زندگی نکردیم......

---------------------------------------------------

کارت بالا را چند وقت پیش دوستی برایم ایمیل کرد ومن قبل از اینکه ترجمه‌اش کنم ، برای پیدا کردن نویسنده‌ی اصلی اش دو ساعت وبگردی کردم ولی نتیجه‌ای نگرفتم. در هر حال این شما و این هر دو متن فارسی و انگلیسی .امیدوارم خوشتان بیاید. .

وای به حال ما

2009-10-06T22:11:00.000-07:00

هفته‌ی پیش بطور اتفاقی حین بالا و پایین بردن کانال‌های تلویزیون، روی شبکه‌ی جمهوری اسلامی درنگ کردم. سید علی خامنه‌ای در حال سخنرانی به اعضای مجلس خبرگان بود.نماینده‌ی ارشد خدا در زمین بطور آشکار و بدون هیچ شرم و حیایی دروغ سر هم میکرد وتظاهرکنندگان میلیونی را دشمنان دین و ملت خطاب می نمود.البته جای هیچ شگفتی نبود، کدام دیکتاتوری در تاریخ به خود کامگی وجنایات خود، تا زمانی که بر اریکه‌ی قدرت نشسته است، اعتراف نموده است؟ شگفتی من بیشتر از مشاهده‌ی تصاویرباصطلاح خبرگان این رژیم ضد انسانی بود. چهره‌هایی که گویی هم‌اکنون از قبر های هزار ساله بر خاسته‌اند. با خود گفتم : وای به حال ما که خبرگانمان این حضرات باشند. و حیفم آمد که شما را از تماشایشان بی نصیب کنم.

اندر مکالمات بیت رهبری

2009-08-06T07:09:00.000-07:00

به علی گفت مادرش روزی
پسرم به مصاف خلق مرو
خلق دریای خروشانی است
میکند تاج وتختمان درو
راه بی درد سر فریب و ریاست
ابلهانه است جنگ رو دررو
من که غریبه نیستم مادر جان
تو کجا کسب امامت کردی؟
یک‌ شبه کردنت آیت خدا
نوچه بودی قلندری کردی
نا بحق غصب رهبری بس نیست؟
مجتبی را چرا علم کردی؟
چه گلی کاشتی سر ملت؟
که پسر جانشین ابو کردی؟
درس عبرت ز شاه نگرفتی
پند تاریخ گواه نگرفتی
پز انتخابات مردمی دادی
رای مردم به کاه نگرفتی
مثل اکبر زرنگ و دانا باش
بی‌جهت زین نمد کلاه نگرفتی
میر حسین موسوی صلاح تو بود
بر سر بی کله کلاه تو بود
حال بینی که حوصله‌ات تنگ است
چار ستون حکومت‌ات لنگ است
بسپارش بدست اکبر جان
بنشاند این شور و این هیجان
ورنه تیشه بر ریشه خواهد خورد
آبروی نمانده خواهد برد
فکر خلافت باش، ورنه فرزندم

آخورهم نشد، زتبره خواهد خورد۰

انسان نه در خـور تسلیـم و بندگی است

2009-06-22T23:37:00.000-07:00

پیشکش به همه‌ی آزادگان میهنم

بگشــای رخ که باغ و گلستـانم آرزوست *
بگشـــــــای لب که قند فــــراوانم آرزوست
لبــخند ز چـــهره‌ی خــلقـــــم زدوده انـــــد
این واعظــان مرثیه گــــــــــریانم آرزوست
بگسسته بند اسارت شاهان ز دست و پـای
فارغ ز قید مسلک شیخــــــــانم آرزوست
از مرد‌رنـــدی این قــــــوم خــــرقـــــه پوش
اندر شدن به درگــــــه شیطــانم آرزوست
انسان نه در خـور تسلیــــم و بندگـی است
نوع بشر رهــا ز خــــــــرافـاتم آرزوست
چون نیست به مکتب مـــــا حد و انتــــقام
آدم‌خوران جمـــــاران به زندانم آرزوست
عمــــامه و عبا بمـــــــاند به یادگـــــــــار
بر موزه‌ی ایــــــران باستــــانم آرزوست
دستی به بیرق فتح و دستی بدست دوست
گشتی چنین به دشت خــاورانم آرزوست
برگی دیگر گشوده شد از رزم تـــوده ها
لرزید کاخ ستمکاران، ویـــرانم آرزوست
زین پس به افتخــــار برم نامت ای وطن
بر تارک جهان، پرچم ایــرانم آرزوست
ای هموطن رهایی ما در اتحــــاد ماست
اندک نسیــم برآمد و طــوفانم آرزوست

*به اقتباس از مولانا

علی رادبوی ۲۲ جولای ۲۰۰۹

همبستگی با مبارزات مردم ایران

2009-06-20T00:47:00.000-07:00

جذر و مد فعالیت های سیاسی اجتماعی ایرانیان مقیم خارج، تابعی است ازچگونگی فعل و انفعالات داخل ایران. همیشه همینطور بوده است. اوج‌گیری مبارزاتی که هم‌اکنون در اقصی نقاط ایران، بویژه تهران در جریان است، آنچنان رو به‌رشد و غرور‌آمیز است که توانست حتی بر روحیات آرام و اغلب لیبرالی و غیرسیاسی شهرسیاتل هم تاثیر بگذارد. با این که تعداد ایرانیان مقیم این ایالت چیزی حدود هیجده الی بیست هزار نفر است با این حال فاقد هر گونه تشکیلات فرهنگی، سیاسی و یا اجتماعی هستند. ارگانی که بتوانند از طریق آن متشکل شوند، گردهم آیند، تدارک ببینند، حالا به هر مناسبتی، بگذریم
پنجشنبه، نوزدهم از طریق ایمیل خبردار شدم که جمعه بیستم، ایرانیان مقیم این شهر وشهر های همجوار، جهت ابراز همبستگی با مبارزات داخل کشور، درساعت نه ۹ شب در میدان سرخ دانشگاه واشینگتن جمع خواهند شد. گفته بودند که از آوردن پلاکارت وغیره خود‌داری کنید. تنها شمع بیاورید. در ضمن به دوستان خود هم خبر دهید. ما هم چنین کردیم. به ده بیست نفر ایمیل زدیم و در روز و ساعت مقرر در محل موعود حاضر شدیم. حدود سیصدوپنجاه الی چهارصد نفر آمده بودند، که بنظر من با وجود عدم تبلیغ، تعداد قابل توجهی است. از یکی دو تا کانال تلویزیونی هم برای فیلمبرداری آمده بودند. بازار خوش‌ و بش و ماچ وبوسه داغ بود. هر کسی شمعی روشن در دست داشت. سخنرانی در کار نبود. سرود ای ایران بطور دسته‌جمعی خوانده شد، بعد گروهی از جوانان تراته ی یار دبستانی را همخوانی کردند

در خاتمه جمعیت به احترام جانباختگان راه آزادی یک دقیقه سکوت کردندو و سپس با شمع های روشن دور میدان را یک بار پیمودند. و مراسم به پایان رسید.
ولی من هنوز هم نفهمیدم
۱- چرا ساعت مراسم برای ۹ شب تعیین شده بود( که نور شمع ها بهتر دیده شود؟)
۲- چرا محل مراسم داخل دانشگاه واشینگتن تعیین شده بود، آنهم زمانی که دانشگاه تعطیل است ( که غیر از ایرانی ها کسی مطلع نشود)؟

انتخابات، یا انتصابات زور‌چپان؟

2009-06-08T00:50:00.000-07:00

میگویند، روزی معلمی وارد کلاس شد و به شاگردانش گفت:
امروز قرار است حسینی را به سمت مبصری انتخاب کنیم. ولی چون می خواهیم این انتخابات عادلانه و بطور دموکراتیک وآزاد انجام پذیرد، پس شما آزادی کامل دارید که رای خود را بر روی هر نوع کاغذی که دوست دارید، با مداد یا خودکار ویا حتی خود‌نویس، از آن هم بالا‌تر با هر رنگی که می‌پسندید، آبی، سیاه،قرمز... نوشته و در صندوق بیندازید.
حالا حکایت انتخابات در جمهوری اسلامی است، که می خواهد با اجرای یک سری عملیات خیمه شب‌بازی، ژست دموکراتیک بگیرد، که بعله ما هم مثل هر کشور معتقد به دموکراسی، دارای انتخابات هستیم و به رای مردم احترام قایلیم،!
این رژیم با اعتماد به‌نفس کامل با شرط ( رجل سیاسی ) خود، یک قلم بر روی هویت بیش از نیمی از جمعیت بالغ این سرزمین (زنان)، خط بطلان کشده و آنان را بی هیچ گفتگویی اساسا؛ فاقد صلاحیت، جهت احراز مقام ریاست جمهوری میداند،
،این رژیم به سهولت، چند میلیون مسلمان غیر شیعه را از داشتن حق انتخاب شدن به این مقام محروم کرده است.
این رژیم تمامی اقلیت های مذهبی رادررابطه با احراز مقام ریاست جمهوری از گردونه بیرون گذاشته است.
این رژیم کلیه‌ی دگر‌اندیشان غیر مذهبی را نیز از کاندید شدن به این مقام محروم کرده است.
حالا تمامی اینها به‌کنار.
این رژیم کلیه‌ی افرادی را که از این‌ همه صافی گذشته‌اند، مجداد؛ داخل فیلتر دیگری بنام (شورای نگهبان) می‌کند،تا از میان چند صد نفر(در واقع یک نفر را، ولی برای اینکه بوی گند‌اش زیادی بلند نشود) سه الی چهار نفر را که از نظر ماهیت تفاوت چندانی با هم ندارند، بر گزیند وآنگاه با سرنا و دهل جار بزند:که آهای مردم دنیا خوب تماشا کنید، ما هم انتخابات داریم۰
قصد جمهوری اسلامی از برپایی چنین خیمه‌شب‌بازی‌هایی روشن است. میماند قصد روشنفکران قلم بدستی که در پیشاپیش این کارنوال سینه میزنند و مردم را به شرکت در انتخابات ترغیب میکنند.
آیا اینان اگربطور مشخص ریگی به کفش نداشته باشند، خواسته وناخواسته خاک در چشم مردم نمی‌پاشند؟

چه فرقی میکند؟

2009-05-24T00:45:00.000-07:00

نمیدانم حواس‌ام کجا بود که ایستگاه را گذشتم. حتی با اینکه صدای زنگ را هم بگمانم شنیده بودم وچراغ زرد روی داشبرد هم روشن بود. تا اینکه مسافر از صندلی‌اش بلند می‌شود و من چهره‌اش را در آیینه‌ی روبرویم می‌بینم. دستپاچه سرعت اتوبوس را کم می‌کنم و می‌کشم کنار. نمی‌خواستم بیش ازآن، از مقصد‌اش دور شود۰

با لبخندی بر لب می گوید

برو ایستگاه بعدی. نشد، اون یکی، خلاصه یه جایی نگه‌ دار۰

فکر کردم متلک می گوید. البته حق هم داشت،حواس‌ام کجا بود؟

می گویم: اینجا که به مقصد شما نزدیک‌تر است۰

۰می ‌گوید:هرجایی می‌تواند به مقصد من نزدیک باشد، دوست عزیز

فکر کردم، باز هم متلک۰

وقتی یکی دو ایستگاه بالا‌تر پیاده شد، کوله‌ای برپشت و کیسه خوابی بر دوش ، درامتداد پیاده رو براه افتاد، تازه منظورش را فهمیدم۰

واقعن چه فرقی می‌کرد در کدام ایستگاه پیاده شود؟

یک بیلیون چند صفر دارد؟

2009-05-01T01:15:00.000-07:00

درک وافعی از رقم بیلیون کار دشواری است. ولی یک آژنس تبلیغاتی با قرار دادن این رقم درمقیاس زمانی به نتایج جالبی رسیده است۰
الف - یک بیلیون ثانیه پیش، سال ۱۹۵۹ بود.
ب - یک بیلیون دقیقه پیش، حضرت عیسی هنوز زنده بود۰
پ- یک بیلیون ساعت پیش، اجداد ما در عصر هجر زندگی می‌کردند۰
ت - یک بیلیون روز پیش، هیچ انسانی بر روی کره‌ی زمین نبود.
***
در واقع می‌توان گفت, اگریک نفربخواهد یک بیلیون اسکناس یک دلاری را با سرعت ۱۲۰ اسکناس در دقیقه بشمارد،
بشرطی که این فرد هیچگونه توقفی نکند، ۲۵ سال طول خواهد کشید.
حالا با این پیش زمینه به سراغ کار تحقیقی دیگری برویم.
پاول کلیب نیک اف, روسی آمریکایی، که سردبیری مجله‌ی فوربز را در مسکو به‌عهده داشت. در سال ۲۰۰۳ تحقیقاتی در رابطه با ثروتهای کلان سران جمهوری اسلامی بعمل آورد.
پاول ، درضمن کتابی با عنوان (پدر خوانده های کرملینن) نیز منتشرکرد که یکی از پرفروش ترین کتابهای سال بود.
پاول طی مقاله‌ی چهارصفحه‌ای خود به مافیای پرقدرت وباجگیر در راس حکومت اسلامی ایران اشاره می‌کند که چکونه
تمامی اهرم های مالی وتجاری وکلیه ی منابع طبیعی کشور راقبضه کرده‌اند.
پاول این مقاله را درسال ۲۰۰۳ نوشته بود و بخاطرهمین زبان درازی هایش در سال ۲۰۰۴ در سر راه خود از دفتر کار به خانه‌اش، توسط چند مرد مسلح ترور شد.
پاول ۶ سال پیش، بعد از تحقیقات و مصاحبه با اقتصاد‌دانان داخلی وخارجی سرمایه‌ی بنیاد مستضعفان را بالغ بر ده بیلیون دلار وآستان قدس رضوی رابیش از۱۵ بیلیون دلار برآورد کرده بود،
گرچه محاسبه‌ی ثروت بیکران وهردم فزاینده ی این شبکه های اختاپوسی به این سادگی ها نیست، با این حال همین ارقام بعد از ۶ سال اینک باید به ارقام نجومی تبدیل شده باشند،
لیستی هم که تازه‌گی ازبخشی ازموجودی حساب های بانکی سردمداران حکومت الله در بانک های (سرزمین کفار)توسط
عده ای از کارمندان بانک منتشرشد مربوط به سال ۲۰۰۰ است، و تازه بخش کوچگی از ثروت بیکران عالیجنابان می‌باشد،

راستی فکرمی‌کنید این دوراندیشی واحتیاطی که آقایان را این چنین به فکر مال اندوزی وباز کردن حسابهای بانکی در
سرزمین های امن واداشته است ناشی ازچیست؟

علی رادبوی

2009-04-03T00:59:00.000-07:00

بدل نگیر
حالا که آبی به آسیاب نیست
وز آنهمه بیا و برو
جز من
کسی در رکاب نیست
گیرم که هر چه تو می‌گفتی
حقیقت ناب
هر چه من ۰۰۰
بگذریم۰
سردار شکست خورده‌ی من
چراغ در خانه بیفروز
به مسجد روا نیست
سخت مگیر
آشتی کن با لبخند
زندگی, جز همین لحظه های پرشتاب نیست

***
علی رادبوی

عزراییل

2009-03-04T22:26:00.000-08:00

نمیدانم از کی آمده بود، نشسته بود، روی یکی از صندلی‌های کنج آشپزخانه و تا کجای آن صحنه های دلخراش را دیده بود، که با صدایش برگشتم.
چرا این عزراییل را کسی استاپ نمیکنه ددی؟
گفتم اولا عزراییل نه، اسراییل۰ در ثانی مگر این برنامه‌ی شماست که دارید نگاه می کنید خانم؟
گفت، ولی من بچه‌ها را نگاه می‌کردم ددی۰ خیلی سد بود، دیگه نمیخوام نگاه کنم، عزراییل بد جنس.
تلوزیون را خاموش کردم و کیف مدرسه‌اش را گذاشتم جلوش
ـ شما نباید به دیوونه بازی‌های آدم بزرگا توجه کنی دخترم، وردار هوم‌وورک هاتو انجام بده،
باید تدارک شام را می‌دیدم، صبح رفتنی مرغ گذاشته بود بیرون، پیازی خرد کردم، توی ماهی تابه روغن ریختم، داغ که شد پیاز را ریختم توش و با قاشق چوبی به هم زدم۰
ـ ددی هیشکی نمیتونه عزراییل را استاپ کنه؟
گفتم نه، هوم‌وورک خانوم، هوم‌وورکاتو انجام بده۰
تا پیاز سرخ شود، مشغول شستن چند تکه ظرف از شب مانده شدم۰
ـ ددی یعنی آمریکا هم نمیتونه ؟
ـ هه هه آمریکا تجهیز وحمایت نکنه، استاپ کردن‌اش به سرش بخوره۰
ـ چی ددی؟
ـ هیچی خانوم، گفتم نمیتونه، حواست به هوم‌وورکات باشه عزیزم۰
پیاز را به هم زدم و برگشتم ظرف ها را آب کشیدم و دمر گذاشتم توی سبد ظرفها۰
مرغ را که یخ‌اش کاملن آب شده بود، به قطعات کوچکتر بریدم و بعد از شستن در آبکش ریختم تا آب‌اش گرفته شود۰
ددی، یعنی خدا هم نمیتونه عزراییل را استاپ کنه؟
زیر ماهی تابه را کم کردم و رفتم نشستم پهلوش ودستش را گرفتم دستم۰ بهش گفتم، خانوم‌جون، این برنامه ها برای بچه ها خوب نیستن، تازه برای آدم بزرگا هم خوب نیستن، دیدی که من هم نگاه نکردم۰ بعد تلویزیون را روشن کردم و گذاشتمش روی کانال دیزنی‌لند۰ دنیای دیگری در چشم‌اندازمان نشست، بی هیچ کینه و دشمنی، و بی‌هیچ اثری از ددمنشی‌های آدم بزرگا۰ دنیایی پر از دوستی و عطوفت۰ دنیای رفاقت و همنشینی‌ی سگ و گربه، گرگ و میش، شیر و خرگوش، دنیای رنگ ها و شادی های کودکانه.
با باز شدن اخمهایش، به آشپزخانه بر گشتم، حین پختن شام، خوردن شام، حتی امروز در سر کار، جمله‌ی آخر دخترم بد‌جوری مخم را به کار گرفته است،
؛ ددی یعنی خدا هم نمیتونه عزراییل را استاپ کنه؟؛
با خودم فکر می‌کنم، راستی چه خوب میشد اگر واقعن خدایی وجود داشت!

گویا تر از کلام

2009-01-22T13:52:00.000-08:00

وجوه تشابه رفتار نازیسم هیتلری با یهودیان،در جنگ جهانی دوم و اینک دولت اسراییل با مردم فلسطین، امری است که همواره از جانب دولت اسراییل انکار شده است۰جالب اینجاست که نازیسم هیتلری هم همیشه این موضوع را که آنها در جنگ جهانی دوم مرتکب نسل کشی وجنایات جنگی شده‌اند منکر می‌شدند.
از اینکه بر سر نکات ومواردی که نشان دهد که جوهر تفکر دولت اسراییل در واقع همان بازیافت ایدولوژیک نازیسم است،به بحث وجدل بپردازیم، بهتر است به تصاویری اززندگی فلسطینیان درمناطق اشغالی امروز و زندگی یهودیان در شصت‌وهشت سال پیش از این در آلمان و لهستان،توجه کنیم، که خود بمراتب گویا‌تر از هرگونه کلامی است،

بر گرفته از سایت
sott.net
ترجمه‌ی متون از علی رادبوی